maandag 29 december 2014

Vuurwerk: hoeveel kalveren moeten er nog verdrinken tot men de put dempt?

Af en toe moet ik me weer eens ergens over uitlaten. Mijn mening weer eens ongenuanceerd, maar wel gefundeerd uitstrooien over de massa. Ik ben dat nu al een poosje aan het doen over het onderwerp vuurwerk. Een traditie die in de 13e eeuw naar Europa is gekomen, en jaarlijks vele slachtoffers maakt. Ik moet eerlijk bekennen dat het een klein beetje begint te vervelen, mijn ongenuanceerde mening verkondigen over dit onderwerp. Het is namelijk nog niemand gelukt om enige nuance aan te brengen in mijn mening.

Het argument dat voorstanders vaak aanvoeren is traditie. In hoeverre is dit echter een argument? Zo wordt vrouwenbesnijdenis in bepaalde Afrikaanse landen als een traditie beschouwd, maar ik mag toch hopen dat dat ene woord traditie mensenrechtenactivisten en dergelijke niet tegenhouden om te strijden tegen een walgelijk fenomeen als vrouwenbesnijdenis. Dan wordt vaak aangevoerd dat die twee niet te vergelijken zijn, maar ik zie zeker gelijkenissen. Beide veroorzaken een hoop leed, zowel lichamelijk als geestelijk letsel. Het wordt iemand aangedaan (bijna de helft van de vuurwerkslachtoffers is slachtoffer geworden door andermans vuurwerk) en de gevolgen zijn gigantisch.
Bijna de helft van de slachtoffers van consumentenvuurwerk is dat door toedoen van een ander.
Een toevallige voorbijganger, iemand zoals u en ik. Foto: Shawn Nystrand, Flickr Media, CC Licentie

Ook is de helft van de slachtoffers slachtoffer geworden van legaal vuurwerk. Het argument dat de meeste slachtoffers gemaakt worden door illegaal vuurwerk en dat dus de kern van de aanpak zou moeten zijn is simpelweg onjuist, het is namelijk 50/50. Bovendien maakt het illegaliseren van al het consumentenvuurwerk het handhaven een stuk makkelijker. Zo weten een aantal mensen niet welk vuurwerk illegaal of legaal is, en zullen niet de politie inschakelen als er ergens illegaal vuurwerk ligt. Ouders weten niet of het vuurwerk dat hun kinderen op hun slaapkamers hebben illegaal is, dus gaan ze er maar van uit dat het legaal is. Legaal vuurwerk illegaal maken maakt het duidelijker voor iedereen en er zal daardoor dus meer getipt worden.

Het meest bijzondere argument dat ik heb gehoord is die van de economie. Er wordt voor miljoenen aan vuurwerk verkocht. Als je vuurwerk verbiedt, gaat dat dus ten koste van de economie. Zelfs dat ene woord traditie is een beter gefundeerd argument dan dit. Je kunt namelijk aantonen dat het sinds de 13e eeuw een traditie is, maar dat als het geld niet aan vuurwerk besteed kan worden, het nergens aan besteed wordt is nog nooit aangetoond. Er is geen enkele grond om aan te nemen dat het geld in de zakken blijft zitten. In genoeg landen is het verboden, en dat heeft geen negatieve impact gehad op de economie.

Echter, de schade aan publieke en private eigendommen is zo groot dat de "boost" voor de economie verwaarloosbaar is. Het legaal houden van vuurwerk (zeker met het argument dat de handhaving op illegaal vuurwerk makkelijker wordt met het illegaliseren van legaal vuurwerk meegenomen) is dus gewoon schadelijk voor de economie.

Vorige jaarwisseling (31 december en 1 januari, dus de dagen ervoor en erna niet meegerekend), moesten 700 mensen behandeld worden op de SEH van een ziekenhuis. De schade was 9 miljoen euro. In 4 jaar tijd zijn er 4 doden gevallen. Je zou denken dat dit cijfers van een oorlog is, maar het is gewoon onze jaarlijkse traditie. Traditie mag geen vrijbrief te zijn om mensen het ziekenhuis in te jagen en voor miljoenen aan schade te veroorzaken. Als er nog onderbouwde argumenten zijn vóór het afsteken van consumentenvuurwerk dan hoor ik het graag, u zult bij mij in ieder geval de eerste zijn.

Iedereen een fijne en vooral veilige jaarwisseling gewenst, en een gezond 2015.

maandag 22 december 2014

From Poetin, With Love

De oorlog in Oost-Oekraïne kent eigenlijk alleen maar slachtoffers. Het nadert kerst, maar de burgers in het oorlogsgebied zijn helemaal niet bezig met kerst. Ze zijn bezig met de vraagstukken of er nog wel genoeg eten is, of ze hun huizen kunnen verwarmen in de winter en of hun huizen een eventuele volgende beschieting van het Oekraïnse leger wel overleven. Het hele leven is compleet ontwricht.

Gisteren kwam het 10e konvooi met hulpgoederen aan in Donetsk en Loehansk. De normaal gesproken witte, neutrale vrachtwagens hebben plaatsgemaakt voor doeken met kerstmannen. Op zo'n doek staat dan "Uit Rusland, met liefde". In de vrachtwagens zaten onder andere speelgoed, voor de kinderen in het getroffen gebied. Want niemand mag met kerst alleen zijn.

Dit soort beelden zien we niet snel op televisie. Het past namelijk niet in het beeld dat wordt voorgeschoteld. Het beeld van Rusland als agressor, als het ultieme kwaad. En wat doet de media als het niet in het beeld past? Precies, dan laat je het gewoon weg. De Telegraaf had het wel benoemd, maar verder dan kerstbomen in het konvooi gingen ze gisteravond ook niet. Als het om conflicten gaat is de media helemaal geen beeldvormer meer. De media is een conservator: het huidige beeld moet behouden worden. Je bent of goed, of fout. En als je eenmaal in onze ogen fout bent, mag je natuurlijk niet hun goede daden belichten. Dat zorgt voor verwarring, moeten we niet hebben.

Vandaag hebben 8000 kinderen speelgoed gekregen. Is daarmee het trauma weg? Natuurlijk niet. Maar het helpt wel.

dinsdag 16 december 2014

Gefeliciteerd Poetin!

Voor eventjes staat de roebel niet op instorten en is er geen spanning tussen Rusland en het westen. Het is namelijk het einde van 2014, en dat betekent dat het tijd is geworden voor lijstjes. Zo hebben we in Nederland de door EenVandaag gepeilde Politicus van het Jaar, de Volkskrant heeft een lijst gecomponeerd van de 100 invloedrijkste Twitteraars en Villamedia heeft Olaf Koens uitgeroepen tot journalist van het jaar. In Rusland was het even spannend wie de Man van het Jaar verkiezing zou winnen. Tot ieders verbazing is dat Vladimir Poetin geworden.

Op 7 december zijn in 43 Russische regio's de meningen van 1.500 mensen gepeild. 68% van de ondervraagden hebben Poetin bovenaan het lijstje gezet. Een spectaculaire verdubbeling, slechts 32% verkozen hem vorig jaar. 4% hebben ingevuld dat er geen Man van het Jaar is en 17% hebben "weet niet/geen mening" (maar dan in het Russisch, natuurlijk) ingevuld. Dit betekent dat 11% het lef had om iemand anders bovenaan het lijstje te zetten. Conclusie: Poetin is ongekend populair.

En dat terwijl het niet goed gaat met Rusland. De roebel is van een kilometers hoge duikplank gesprongen en wil nu maar niet boven water komen. Poetin weet het imago van Rusland op het wereldtoneel maar niet te verbeteren, met als gevolg sancties tegen Rusland die de economie nog meer schaden. Even ter vergelijking, bij de Albert Heijn heb je zacht en extra sterk toiletpapier voor €6. Dat zijn 16 rollen. 6/16=€0,375 per WC-rol. Neem een gemiddelde van 200 velletjes, dan betaal je €0,0018 per velletje. Met de huidige wisselkoersen is dat 0,16 roebel. Je hebt dus nog niet eens 7 velletjes toiletpapier nodig om 1 roebel te hebben. En die roebel absorbeert een stuk minder goed ook.

Oké, het gaat dus niet zo lekker met de Russische economie. Maar, Poetin heeft ook een hoop voor Rusland betekend. Zo heeft hij Rusland weer op de kaart gebracht met de winterspelen in Sochi, en die Darth Vader tram voor het WK voetbal ziet er gelikt uit. Ik denk dat de burgers van Rusland daar veel aan hebben gehad, net zoals wij veel hebben gehad aan de emotionele (en feitelijk onjuiste, maar dat laat het merendeel van de mensen gemakshalve weg) speech van Frans Timmermans, wat doorslaggevend wat voor zijn Politicus van het Jaar award. Dus Poetin: gefeliciteerd! Je hebt het verdient.
Foto: volna80 (bewerkt), CC Licentie Flickr Media

zondag 14 december 2014

Parable of the Polygons: een levensles

Kan een groot vierkant met daarin blauwe vierkantjes en gele driehoekjes ons iets leren over de werking van de maatschappij? Jazeker, zo zeggen Vi Hart en Nicky Case, de programmeurs van Parable of the Polygons ("Gelijkenis van de Veelhoeken"). Met PotP willen ze laten zien hoe individuele keuzes en denkwijzen de samenleving beïnvloeden. Hoe ontstaat segregatie? Welke denkwijzen hebben wij, en is deze bevorderlijk voor de segregatie of niet? Op kinderlijk eenvoudige doch geniale wijze leggen Vi en Nicky het probleem uit. De veelhoeken komen regelmatig terug in de werken van Vi en Nicky, wat deze simulatie voor de echte fans nog genialer maakt. Speel ook met de polygonen en kom iets te weten over onze maatschappij: http://ncase.me/polygons/
Gelijkenis van de Veelhoeken, door Vi Hart en Nicky Case

maandag 8 december 2014

Fijne feestdagen

Het is koud,
Het is donker en fris.
Ik heb het benauwd,
Als ik loop in de duisternis.

In gedachten loop ik,
Zonder te kijken loop ik,
Met soms een snik loop ik
Op dat ene ogenblik

Ik denk aan jou,
Van wie ik hou,
Of moet ik zeggen hield?
Ik weet ook niet wat mij bezielt.

Dan glij ik uit op het ijs,
Ik val plat op mijn bek,
Ik brak haast mijn nek,
Dat was niet bepaald wijs.

Open wonden, maar ik voel ze niet
In de verte hoor ik een vrolijk lied
Waarvandaan, ik zie het niet
Ik laat me leiden door mijn verdriet

Mijn verdriet om jou
Van wie ik hou
Of moet ik zeggen hield?
Ik weet ook niet wat mij bezielt...

Dan loop ik verder, de straat uit
Het wordt steeds kouder,
Ik moet vooruit.
Dan voel ik iets om mijn schouder.

Ik kijk om, wat zie ik daar?
Het is een man, wel een beetje raar.
Het is een man verkleed als kerstman
Ik weet niet hoe, maar ik verman

Ik zie de lichtjes om me heen,
Ze houden mij op de been
Ik weet nog steeds niet hoe,
Maar ik vergeet al dit gedoe
Ik lach de man vrolijk toe

En ik denk niet meer aan jou,
Ik voel niks meer van de kou
Het ijs voelt zelfs wat lauw
Wat zo'n kerstman wel niet met je doet,
Ik heb opeens zo'n blije gloed
En het leven voelt weer zoet

Ik voel de warmte van de feestdagen
Dit kan me stiekem best behagen
Ik huppel verder door de straat
Ongelooflijk dat dit gevoel bestaat!

Fijne kerstdagen!

donderdag 16 oktober 2014

Zwarte Piet: Vrijheid van Meningsuiting zolang onze mening wordt gedeeld

Peter R. de Vries wordt bedreigd. Oké, zul je denken. Risico van het vak: misdaadverslaggever zijn is niet helemaal risicoloos, gezien je nogal foute gasten tegenover je kunt hebben. Even verder lezen... Peter R. de Vries wordt bedreigd door zijn standpunt over Zwarte Piet. Hoe diep kun je zinken, om mensen met de dood bedreigen doordat ze een mening hebben geformuleerd over een kinderfeestje. Het is heus niet zo dat meneer De Vries heeft opgeroepen tot het afschaffen van een voor kinderen erg leuk feest, wat begrijpelijkerwijs kwaad bloed kan oproepen. Nee, meneer De Vries zei dat het misschien wel een goed idee was om een aantal aanpassingen aan het uiterlijk van onze zwarte kindervriend te brengen.

Meneer De Vries is niet de enige. Ook de 50-jarige Frank King ondervond dat Nederland een vrijheid van meningsuiting kent, zolang je maar de mening deelt van de overgrote meerderheid. Frank King, jurist, zette zich in voor de tegenstanders van Zwarte Piet, werd zodanig ernstig met de dood bedreigd dat hij zich terugtrok van de zaak.

Foto: Hans Pama
Flickr Media, CC Licentie
Oké, maar als mensen zelf iets met andere Pieten willen organiseren, dan kan dat toch gewoon? Nee hoor, in 2013 al kon de Stichting Minimaclub, in Groningen, al geen optocht organiseren met zwarte én gekleurde Pieten. De stichting, die een Sinterklaasfeest organiseert voor kinderen waarvan de ouders dat niet kunnen betalen, kreeg doodsbedreigingen aan hun adres, en moest er uiteindelijk vanaf zien.

Ik ken maar weinig mensen die Zwarte Piet willen afschaffen. Ik ken nog minder (lees: geen) mensen die het hele feest willen afschaffen. Ik ken wel mensen die zich gekwetst voelen door Zwarte Piet. Mensen die begrijpen dat het niet negatief bedoeld is, maar zich toch gekwetst voelen doordat onze Piet gewoon kenmerken heeft van het slaventijdperk. Dat is nu eenmaal zo, die kenmerken zijn aanwezig, al dan niet bedoeld. Dus die mensen vragen om een paar kleine aanpassingen, zodat het feest leuk blijft voor iedereen. Is dat echt teveel gevraagd?

Persoonlijk begrijp ik het krampachtig vasthouden aan het uiterlijk van Zwarte Piet niet. Met één woord, worden alle argumenten van tafel geveegd. Dat ene woord: "Traditie", is blijkbaar een jokerkaart om niet te hoeven luisteren naar bezwaren van anderen. En je komt er niet achter of een bezwaar terecht of onterecht is, als je er niet naar wilt luisteren.

"Tradities heb je nu eenmaal, als je ze verandert, zijn het geen tradities meer." Oh, is dat zo? Er was laatst op de NPO een documentaire waarin een Sinterklaasoptocht van 70 jaar geleden werd getoond, midden in de Tweede Wereldoorlog. Zwarte Piet zag er toen heel anders uit. In plaats van een binnenkomst met een zak vol snoepgoed, kwam Piet binnen met een roe, en maakte slaande bewegingen. Er werd een acteur in de zak gestopt, die mee moest naar Spanje. Van die Boze Piet is nu een Lieve Piet gemaakt. Dat is ondertussen veranderd. En misschien is het nu wel weer tijd voor een verandering.

zaterdag 4 oktober 2014

IS is overal

NOS 3 oktober 2014: Syriëstrijder werkte in kerncentrale.  Elsevier 20 september 2014: Haagse jihadisten planden aanslag op Europese Commissie. PowNed 4 oktober 2014: Jihadist roept op tot terreur in IS-video. AD.nl 23 september 2014: Nederlandse jihadist: Sta op tegen de Nederlandse staat. En zo kan ik wel even doorgaan.

Een van de terroristen in Syrië.
Foto: Flickr Media, Creative Commons licentie
door Freedom House
Jihadisten zitten in onze kerncentrales, in onze wijken, op onze treinstations. Jihadisten, en IS, zitten overal. Het is een angstaanjagend beeld, dat iemand die totaal tegen onze normen en waarden is, tegen de westerse samenleving is, een Islamitische Staat wilt vestigen in het Midden-Oosten en, hoogstwaarschijnlijk, ooit ook in onze westerse wereld, bij het gevaarlijkste onderdeel van een kerncentrale kan. Als hij een aanslag had willen plegen was dat toch wel de perfecte manier om het te doen. Hij was vast en zeker niet de enige jihadist die daar toegang tot had. Misschien niet in die kerncentrale, maar er zijn er nog veel meer.

Iedereen is een potentiële terrorist. Echt iedereen, niet perse iemand met een islamitisch uiterlijk, of iemand die een baard laat staan. Iedereen kan zich hebben laten ronselen voor een islamitische strijd in het Midden-Oosten... of in eigen land. Neem Samantha Lewthwaite, een Brits meisje dat zich in haar jeugdjaren interesseerde in de Islam. Zij wordt gezien als het brein achter de aanval op het winkelcentrum in Kenia, waar gewapende islamieten iedereen die de Koran niet kon citeren doodschoten. Als je haar ziet, zal ik in elk geval niet gedacht hebben aan terreur, maar aan een gewoon meisje als ieder ander gewoon meisje. Even later ziet ze er zo uit, en is ze de beruchte "Witte Weduwe", die getrouwd was met Jermaine Lindsay, de zelfmoordterrorist die een treinstel opblies op King's Cross in 2005.

Wat doe je met de wetenschap dat iedereen een potentiële terrorist is? Gaan we, net als in de arrestatieteam aan je deur.
Voor je het weet heb je een van deze gasten aan je deur
Foto: U.S. Army Materiel Command, Flickr Media
CC Licentie
Verenigde Staten, iedereen laten "screenen" door de inlichtingendiensten? Al het dataverkeer van alle burgers onderscheppen, van telefoongesprekken tot bezochte websites. En als je dan zoekt op een nieuwe rugzak en een snelkookpan, krijg je een

Nee, dat is niet ideaal. Maar, opgeblazen worden op Utrecht Centraal is ook niet bepaald ideaal te noemen. Moeten we dan maar in angst gaan leven, dat je ieder moment van de dag op straat "Allahoe akbar" kan horen en opgeblazen wordt? Dat is ook niet ideaal, dan geef je de terroristen precies wat ze willen. Het is namelijk het doel van terroristen om angst te zaaien.

En bovendien, wat kunnen wij als burgers doen? Helemaal niks. Je kunt nog zo bang zijn, nog zo voorzichtig of juist het tegenovergestelde. Als iemand zich opblaast bij jou in de buurt, ga je mee. Als iemand een kerncentrale opblaast, krijgen wij de straling. Als we gaan vluchten, maar iemand blaast net ons vliegtuig, onze trein of bus op, dan hebben we een probleem. Het is de politiek die nu een belangrijke taak heeft om onze veiligheid te garanderen, wij zelf staan machteloos.

zaterdag 30 augustus 2014

Na een zomer komt er altijd een herfst

Het wordt langzaam donkerder. Regenbuien trekken ons land weer over, en de bladeren aan de bomen worden bruin, dort, droog en vallen eraf. Hoewel de meteorologische herfst pas overmorgen begint, is Moeder Natuur zo lief geweest ons er de afgelopen weken vast op voor te bereiden. En dat hebben we gemerkt: wateroverlast, kou... Kortom: deprimerend weer.

Winter in Swalmen, Limburg
Foto: Bert Kaufmann, CC licentie Flickr Media
Je zou bijna vergeten dat het de maanden ervoor veel warmer dan normaal was. De natuur was gul in de zomermaanden, en waar plaatsen in de VS in de wintermaanden de temperatuur van min 40 op hun thermometer zagen (mits deze thermometer dat natuurlijk aan kon, die van mij gaat in elk geval niet zo ver door), hebben wij niet eens een echte winter gehad. Dus wat valt er te klagen?

We gaan nu weer richting de wintermaanden. Na een zomer is er altijd weer een herfst, dat is nog nooit anders geweest. Na een lange tijd van warm weer halen we weer het stof van de winterjassen af, zoeken we de mutsen weer op en slaan we geitenwollen sokken in. Maar over een half jaar is het weer lente.

vrijdag 18 juli 2014

Een van de grootste vliegrampen in de Nederlandse geschiedenis heeft gisteren het leven gekost aan 298 mensen: passagiers en bemanningsleden van vlucht MH17/KL4103, waaronder 173 Nederlanders. 20 mensen zijn nog ongeïdentificeerd, dit aantal kan dus nog oplopen.

Iedere ramp is verschrikkelijk, en het raakt je nog meer wanneer het zo dichtbij komt. Ik wens alle familie, vrienden, kennissen, collega's en mensen op enig andere wijze zijn betrokken met de slachtoffers oprecht heel veel sterkte.




zondag 22 juni 2014

Soms vraag ik me af waar sommige ouders in het verhaal zijn

Af en toe vraag ik me oprecht af waar sommige kinderen hun ouders zijn. Als je ziet wat ze allemaal uitvreten, kun je je van alles afvragen. En dan heb ik het niet eens over de mishandelingen die de laatste tijd in het nieuws zijn. Die waren er--jammer genoeg--altijd al, ze werden vroeger echter nooit gefilmd en op internet gezet, simpelweg omdat het er niet was. Een woordvoerder van de politie liet weten dat dit jammer genoeg dagelijkse kost voor de agenten is, het haalt echter zelden de media.

Kinderen die in een trending topic allemaal hun telefoonnummers
plaatsen. Wij hebben de persoonlijke informatie netjes onherkenbaar
gemaakt, maar op social media is dit open en bloot; voor de hele
wereld zichtbaar. Slechts een kleine selectie, het daadwerkelijke
aantal tweets met telefoonnummers e.d. ligt veel hoger.
Nee, ik heb het over een nieuwe, stupide trend. Kinderen die hun persoonlijke informatie zomaar op het internet zetten, zonder omkijken. Telefoonnummers, adressen en andere informatie uit hun persoonlijke levenssfeer staan open en bloot op het internet.

Neem nu een trend van vanochtend. Kinderen tussen de 9 en 15 zetten hun telefoonnummers open en bloot op het internet. Waarom? Omdat iemand uit een boyband zei dat hij een aantal van die mensen zou bellen.

Hier zitten 3 mensen fout. Uiteraard degene die kinderen aanmoedigt om hun persoonlijke informatie openbaar te delen. Vervolgens deze kinderen zelf, die er als een kip zonder kop op ingaan, om het predatoren (lees: pedoseksuelen, stalkers, pesters, enz.) het wel erg makkelijk te maken. En vervolgens de ouders, die blijkbaar totaal geen toezicht houden op wat hun kinderen allemaal uitvreten op het internet, óf het wel doen maar het geen ene zak interesseert dat hun kinderen nu een extra groot risico lopen om ten prooien te vallen van predatoren op het internet.

Een typisch gevalletje: als het kalf verdronken is, dempt men de put. En zo gebeurt er veel meer achter de halfgesloten deuren van het internet. Neem nu bijvoorbeeld Snapchat. Een chatprogramma waarmee je foto's en video's kan versturen, die zichzelf nadat ze bekeken zijn vernietigen. Dit geeft kinderen en tieners een gevoel van schijnveiligheid, en ze gaan hiermee een stapje verder dan ze zullen doen in een bijlage van een email, of een afbeelding in een Whatsapp chat die vervolgens gewoon op de telefoons van de ontvanger blijven staan. Als je gewoon op Google News zoekt op de berichten hierover zullen er veel te veel opduiken.

De tieners staan perplex. "Hoe kon dit nou gebeuren? Snapchat verwijdert de afbeeldingen na tien seconden!" Jazeker, maar 10 seconden zijn er 9 meer dan nodig is voor iemand om een schermafbeelding te maken. Schijnveiligheid, die misbruikt wordt door predatoren.

Dit soort columns zouden helemaal niet nodig hoeven zijn, als ouders gewoon een oogje in het zeil zouden houden. Dan denken ze wel extra na voor ze zoiets zouden doen. Oh, en om terug te komen op de telefoonnummers: ik heb nog wel een handig telefoonnummer voor ze. 0900-8844, het telefoonnummer van de politie waar ze een afspraak kunnen maken als het helemaal uit de klauwen is gelopen. Maar zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb.

dinsdag 17 juni 2014

Over duizend jaar

Over duizend jaar... Wij zijn dan in ieder geval allemaal heengegaan. Maar wat moeten de mensen van de toekomst wel niet over ons denken? Net zoals dat wij nu een beeld hebben van de mensen die duizend jaar geleden hebben geleefd, zullen de mensen over duizend jaar vast en zeker een beeld over ons hebben.

Stemfie - ©Twitter
Wij maken het de mensen van de toekomst wel heel gemakkelijk. We maken te pas en te onpas selfies en delen deze met de hele wereld, en zelfs daarbuiten (de ruimte selfie). Ze zullen waarschijnlijk denken dat we bijna geen mobiele telefoons hebben; immers, de telefoon is heel vaak de camera en staat nog maar zelden op de foto.

Ze zullen vast en zeker oude USB sticks en andere gegevensdragers van ons vinden. Ergens in een toekomstig museum kunnen ze ongetwijfeld deze waardevolle beelden nog openen. Even door de slechte resolutie van de 45 megapixel camera's en de lage 16 miljoen kleuren heen bijten, kun je toch veel over onze cultuur leren.

Een vreemde cultuur. Selfies maken van hoe je een hap uit een rauwe vis neemt. Selfies maken van hoe je trots je stemformulier met een rood ding invult. Zoals ik al zei, te pas en te onpas.

Maar, selfies zullen niet de enige dingen zijn waar ze ons aan zullen herinneren. Ook aardrijkskundigen zullen ons niet snel vergeten. Schaliegas uit de grond winnen is helemaal in. In de Verenigde Staten wordt er op grote schaal schaliegas gewonnen. Op een veel kleinere schaal wordt er in ons Groningen gas uit de grond gehaald. En dat is natuurlijk allemaal terug te zien in de bodems.

En er zullen vast nog wat restanten van fossiele brandstoffen en de manieren van hoe ze gewonnen werden, worden gevonden. Brandstoffen die nu vernieuwend zijn, zullen dan vast en zeker weer verouderd zijn. Wieken van windmolens die ergens op de bodem van de zee worden opgegraven, omdat die uiteindelijk niet meer gebruikt werden en in verval kwamen te staan gezien het feit wetenschappers een bouwsteen voor gebouwen hebben ontwikkeld die wind, neerslag en zon omzet in energie. Elektrische auto's... Met oplaadpaal! Kom op zeg, dat doet het wegdek toch gewoon voor je?

Ze zullen vast denken: "wat hadden die mensen het toen slecht.". Net zoals wij dat nu doen over mensen van toen.

zondag 18 mei 2014

Watch Dogs: pure fictie, of angstvallige realiteit?

Het nieuwste spel van Ubisoft, Watch Dogs, belooft een groot succes te worden. Met nog iets meer dan een week te gaan tot de release is het spel het vaakst voorbesteld in de geschiedenis van het bedrijf, en het op een na vaakst voorbesteld van alle spellen. Wat maakt dit spel, dat al een aantal keer is uitgesteld, tot een succes?

Watch Dogs op de E3 in 2013. Foto: -EMR- Flickr Media
Watch Dogs in een notendop: in Watch Dogs kruip je in de huid van Aiden Pierce, een hacker wiens criminele verleden heeft geleid tot een drama in zijn familie. Nu wil hij wraak nemen op de schuldige. Ik weet niet wat Pierce's datalimiet is, maar met zijn smartphone kan hij de hele stad hacken. Watch Dogs speelt zich namelijk af in Chicago in de nabije toekomst, waar ctOS, een centraal besturingssysteem dat alles in de stad regelt, de dienst uitmaakt. Wanneer ik "alles" zeg, bedoel ik ook echt alles. Van de cameratoezicht, tot de verkeerslichten, tot profiling van iedereen, maar dan ook echt iedereen. En met zijn smartphone heeft Pierce hier toegang toe, en gebruikt hij dit voor... Ja, dat mag de speler zelf bepalen.

Dit is niet allemaal verzonnen door een aangeschoten medewerker bij Ubisoft. Chicago loopt vooruit op het gebied van automatisering en surveillance. Gaat het echt richting Watch Dogs, waar een computerprogramma alles in de gaten houdt en een eventuele hacker toegang heeft tot alles. Maar dan ook echt, alles. Van onze eventuele strafbladen tot aan onze medische gegevens. Van onze inkomens tot onze gedetecteerde huwelijksproblemen. Alles.

Misschien wel. We hebben de neiging om in alles de stekker te pluggen en aan te sluiten op het wereldwijde net. Zelfs onze wasmachine heeft wifi tegenwoordig. En in België worden staatsgeheimen buitgemaakt door hackers, omdat ze bijna open en bloot op het internet beschikbaar waren. Buitgemaakt door de Russen, zo wordt er gezegd, maar dat vind ik veel te voorbarig gesteld.

De onthullingen van klokkenluider Edward Snowden heeft de verkoopcijfers van Watch Dogs ook goed gedaan. De Amerikaanse inlichtingendienst kijkt, luistert en leest in principe met alles mee. Dat is precies het geval bij het ctOS. In principe kijkt, luistert en leest dat systeem ook mee. "Voor uw veiligheid en gemak," zo zegt ctOS zelf. "Voor uw veiligheid, tegen terrorisme," zo zegt de NSA. "We hebben toch niks te verbergen," wordt er door iedereen gezegd. Zoek de verschillen.

Het verschil is dat de inlichtingendiensten nog niet alles regelen. Nog niet. Maar met bepaalde wifipunten worden nu al bepaald hoeveel mensen op een bepaalde plek lopen. Als je het niet uitzet, kun je zelfs geïdentificeerd worden. Hoe handig zal het zijn als deze informatie wordt gebruikt voor het regelen van de verkeerslichten? Hoe handig zal het zijn als je zorggegevens voor al je zorgverleners beschikbaar is (Elektronisch Patiëntendossier, ook een onderdeel in Watch Dogs). Hoe handig zal het zijn om misdaad te voorkomen door iedereen met de camera's te scannen en een dreigingsniveau op te sturen naar de politie zodra iets uit de hand dreigt te lopen?

En dan is het wachten tot de real life Aiden Pierce opstaat...

Watch Dogs is een in 2012 aangekondigde game van Ubisoft die dinsdag 27 mei uitkomt en onder andere hier te bestellen is.

donderdag 8 mei 2014

Dus dit is een mensenleven nog waard...

Een nieuw dieptepunt. Een mensenleven is niet veel meer waard tegenwoordig. Een Nederlandse VN-medewerkster is in Cambodja doodgestoken door een fietsendief. Haar anderhalf jarige dochter die ze op haar arm had is vandaag in een Thais ziekenhuis aan haar verwondingen, onder andere zwaar hersenletsel, overleden.

Een fiets. In koude bloede heeft iemand twee mensenlevens afgenomen voor een fietsje. Een mensenleven is dus nog maar een halve fiets waard.

Daphna Beerdsen. Haar dochter heette Dana. Een vrouw vol in het leven. Een meisje met nog een heel leven voor haar. Voor een fiets...

Rust in vrede
Foto:Shawn Carpenter, Flickr Media

woensdag 7 mei 2014

Misschien wil ik die persoon helemaal niet kennen

Mijn mailboxen stromen op een willekeurige dag langzaam vol. Soms iets interessants, soms iets noodzakelijk en vaak spam. Berichtjes van bijvoorbeeld sociale media, die denken weer eens iemand voor me te hebben gevonden om toe te voegen.

Foto: Leo Chen, Flickr Media
Deze media, waar niet veel sociaals aan zit, kunnen zich blijkbaar niet indenken dat er mensen zijn die ik helemaal niet wil kennen. Ik bedoel, als ik ze toe wil voegen, dan had ik dat toch allang gedaan? Er zal dus wel een reden voor zijn, waarom ik ze niet volgvriendtoevoegbecircel of hoe je het ook maar wil noemen. Misschien iemand uit mijn verleden waar ik nooit al te beste banden mee had. Ja, ik ken die walggeest, en nee, ik wil hem absoluut niet toevoegen. Ik was juist blij dat hij eindelijk uit mijn geheugen was verbannen.

Of een bedrijf. Een paar dagen terug kreeg ik een email van Twitter of ik IMO Messenger ken en die misschien wel wil volgen. Ja, ik ken dat bedrijf. Heb hun service ooit eens gebruikt om met mijn eerste grote liefde contact te onderhouden toen zij in het buitenland zat. Moet ik daar nu echt aan herinnerd worden? Echt?

Soms wil je er niet aan herinnerd worden. En ik weet dat het uit valt te zetten, maar zelfs al vink ik alles af, ik krijg er hoe dan ook een aantal binnen. Dus ik zal geconfronteerd blijven worden.

Maar goed, ik maak het weer veel te lang, zo tussen de bedrijven door. Dus ik klik deze email weg en ga maar door naar de volgende. Misschien wel iets belangrijks...

maandag 28 april 2014

Ik denk niet meer aan jou

Foto: ©Kevin Wien
Ik denk al heel lang niet meer aan jou.
Voor mij is het hoofdstuk afgesloten.
Voorbij zijn de tijden van rouw.
Gôh, wat hadden wij toen genoten...

Ik denk niet meer aan je mooie lange haren,
Die vrolijk wapperden in de wind.
Ik denk niet meer aan die mooie jaren,
Die jaren, die ik nog steeds mooi vind.

Ik zal niet durven denken aan je ogen,
Die straalden als regenbogen.
Ik denk ook zeker niet aan jouw lippen,
Ze zouden mij nooit meer ontglippen.

Nee ik denk niet meer aan jou,
Ook niet aan hoeveel ik van je hou.
Ik spreek in voltooid verleden tijd,
Ach, we gaan door, jij lieve meid.

Tijd is verstreken,
Eerst waren het weken,
Nu zijn het jaren,
En kan ik slechts voor me uit staren,
Wanneer ik aan je denk

woensdag 23 april 2014

Nederlandse jihadstrijders pleegden aanslagen... U meent het?

Het was wereldnieuws in ons kleine landje vandaag. Twee Nederlandse jihadstrijders hebben zelfmoordaanslagen gepleegd in Syrië en Irak. U meent het? Waar zouden jihadstrijders anders voor naar dat soort landen trekken? Omdat het internet eruit ligt en ze hun potje online poker maar offline voort willen zetten? Of om op de thee te gaan, bij verre vrienden?

Een van de rebellen in Syrië, die samen
verantwoordelijk voor walgelijke aanslagen.
Foto gepubliceerd door Freedom House op Flickr Media
Het zijn jihadstrijders. Mocht men nog niet zo ver zijn, een simpele zoekopdracht op Google van "definitie jihad" levert het volgende op: "Strijd die moslims voeren tegen tegenstanders". En wat is, als je de nieuwsberichten mag geloven, blijkbaar de normaalste zaak van de wereld in die oorlogen? Precies: aanslagen. Het maakt niet uit of het nu zelfmoordaanslagen zijn of andere aanslagen op personen, het is niets nieuws. Die jihadisten zijn zodanig gemanipuleerd dat ze zelf geloven dat het goed is wat ze doen, en wanneer ze zijn overleden worden ze beloond. Het was dus gewoon een kwestie van tijd tot dit zou zijn gebeurd, maar het is zeker geen nieuws. De zoekopdracht op de definitie van nieuws levert "actuele ontwikkelingen". Dit is helemaal geen ontwikkeling, jihadstrijders plegen al jaren aanslagen.

Het is jammer dat de meeste aanslagen op burgerdoelen zijn, zo ook een van de aanslagen van de Nederlandse terroristen. Want, zo mag je ze gerust noemen. Het zijn terroristen die aanslagen op burgers plegen. En dat valt door niemand goed te praten. Voor de jihadisten uit Nederland die zichzelf niet reeds opgeblazen hebben, en dat ook niet doen, zouden er twee opties moeten zijn. Óf het land niet meer inkomen, óf direct door naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Want, al in 2005 werden aanslagen op burgerdoelen in Irak aangemerkt als oorlogsmisdaden.

woensdag 9 april 2014

"Jouw landgenoten hebben iets tegen ons"

"Jouw landgenoten hebben iets tegen ons."
"Lang niet allemaal," probeer ik haar gerust te stellen. Het is alweer drie jaar geleden dat dit gesprek plaatsvond, maar af en toe denk ik er nog steeds aan terug.


Fontein in Sofia, de stad waar het Bulgaarse meisje vandaan
kwam. Foto: Михал Орела (Mikhal Orela)
Ik was in gesprek met een Bulgaars meisje. Een eerlijk en goedaardig meisje. Ze had haar plannen al bijna klaar. Ze wilde aan een kunstacademie studeren. Eén van de universiteiten die ze op het oog had was die van Groningen. Want, er gaat niets boven Groningen.

We raakten dieper in gesprek. Ze had op de Bulgaarse televisie gezien dat Bulgaarse en Roemeense mensen hier gediscrimineerd werden. Over een meldpunt, speciaal voor hen. Over de weinige rechten die ze hier krijgen, in ieder geval minder dan "wij". Ze was oprecht verdrietig. En ook ik brak diep van binnen.

Want, het is zo. Oost-Europeanen worden hier al snel op een hoop gegooid, over een kam geschoren. Hoe je het ook wilt noemen. Geregeld zie ik het nog. Een briefje opgehangen in een trappenhuis waar ik geregeld kom: "Geen Oost-Europeanen binnenlaten!", om maar een voorbeeld te noemen.

Ze wist ook precies waar het door kwam. "De zigeuners," legde ze me uit. "Die waren eerst op een rooftocht in ons land, en toen de grenzen opengingen, kwamen ze naar jullie. Daarom hebben we allemaal een slechte naam gekregen, iedereen associeert ons met die kleine groep zigeuners." Ik knikte maar lichtjes, waarop ze opgelucht leek te zijn dat niet iedereen haar haat, zoals ze eerst wel dacht.

Ze liet me de websites van de universiteiten zien die ze op het oog had. "Wat denk jij?" vroeg ze me, een beetje onverwachts voor mij. "Mijn hart gaat uit naar deze, in Canada. Hier, in België, kan ik ook veel mee. In Groningen daarin tegen gaan ze al heel snel op het podium, iets wat ik echt wil!" Het liefst zou ze een studie starten op alle drie de universiteiten. Als de fysieke afstand tussen de universiteiten niet zo groot zou zijn, had ze het nog gedaan ook. Ze had toen soms al nachten geen slaap, om maar veel te studeren om goede cijfers te halen en op de universiteiten toe gelaten te worden.

Ik adviseerde haar om alles wat ze daar zou doen op een rijtje te zetten. En dan de rijtjes met elkaar vergelijken, om zo een keuze te maken en haar droom te verwezenlijken. Ze was blij met het advies, en zou me nog laten weten wat het is geworden.

Nu, drie jaar later, weet ik het nog niet. Ik heb haar niet meer gesproken of gezien. Toch vraag ik me af en toe nog steeds af hoe het met haar gaat. En ik vraag me af of zij dat zichzelf ook afvraagt. Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

vrijdag 4 april 2014

Aangifte doen wordt een gezellig dagje uit

De laatste weken zijn er zo'n 5000 aangiften van discriminatie en aanzetten tot haat tegen Geert Wilders binnengekomen. Vijfduizend. Politiebureaus stonden vol met mensen die de zogenoemde conceptaangiften verder invulden. Het Openbaar Ministerie kon de toestroom van aangiften in het begin niet eens tellen, en zelfs nu nog is een precies aantal onduidelijk. Ook niet van belang. Of het er nu vijfduizend of vijf miljoen zijn geweest, of gewoon één enkele aangifte: het voorval blijft hetzelfde. En dat voorval is óf strafbaar, óf niet.

Foto: Politie Eenheid Rotterdam
R/DV/RS Flickr Media, Creative Commons license
In theorie had dus een persoon namens al die 5000 mensen aangifte kunnen doen. Maar, dat gebeurt niet. Mensen maken er een dagje uit van. Er is koffie en thee op dat politiebureau, dus gezellig met zijn allen aangifte doen. Hele liederen werden gecomponeerd voor dat dagje uit. Zien we dat bureau ook eens van de andere kant. Het is een goedkoper alternatief voor het pretpark, en je krijgt standaard de aangifte die je hebt gedaan als souvenir mee. Om later nog aan de kleinkinderen te laten zien.

Gisteren kwam Geert met de oproep om aangifte te doen tegen Samson en Spekman van de P van de A. Deze hebben namelijk ook uitspraken gedaan over Marokkanen. Of moet ik, om te voorkomen dat er massaal aangifte tegen mij wordt gedaan, spreken van "Burgers met een Nederlands én Marokkaans paspoort"? Het bekt niet zo lekker, maar het is politiek correct, en daar schijnt het om te gaan.

Wilders? Die doet gewoon wat hij al jaren doet. Zijn verkiezingsprogramma uitvoeren. Of je het er nu mee eens bent of niet, het is niks nieuws. Samson? Die durft eindelijk het probleem te benoemen. En 5000+ burgers? Die hebben een goedkoop alternatief op de Efteling gevonden. De wachtruimte is het Sprookjesbos. Geert Wilders, Diederik Samson of Hans Spekman in dit geval de boze tovenaar en de Buitengewoon Opsporingsambtenaar de schrijver van het sprookje. Laten we die laatste ook eens in het zonnetje zetten, want die hebben het er maar druk mee, al die aangiften. En allemaal voor een goedkoop dagje uit.

zaterdag 22 maart 2014

De NSS: Onnederlands groot, met grote gevolgen

De Nuclear Security Summit: wij hebben de eer om deze te organiseren. Nederland: een land te klein om op een wereldkaart precies aan te worden gewezen. Dat kleine landje, dat met een paar welgemikte bommen volledig weggevaagd kan worden, moet 58 wereldleiders ontvangen. Waarom?

Daar heeft de NSS zelf een antwoord op. Wij schijnen een wereldwijde reputatie te hebben van "vrede, gerechtigheid en veiligheid". We sturen constant troepen naar het buitenland, Oost-Europese gastarbeiders worden uitgebuit en opgepropt in te kleine, vieze en onveilige woningen en straatroven en seksuele intimidatie door straattuig zijn aan de orde van de dag. Bovendien worden er explosieven naar huizen van motorbendes gegooid en hulpverleners worden bedreigd, bespuugd, mishandeld of zelfs erger. Maar dat terzijde, we hebben een wereldwijde reputatie van vrede, gerechtigheid en veiligheid.

NSS2014 banner, foto door
romanboed Flickr media
Dus daarom moet Den Haag op slot. Oké, ze noemen het niet op slot, maar het komt erop neer. Zo is Den Haag opgedeeld in zones. Als ik bijvoorbeeld in Den Haag had gewoond, en ik daar regelmatig op bezoek ga bij mijn oud-tante om haar te helpen met haar dagelijkse boodschappen, geeft dat nog een hoop gedoe. Bijvoorbeeld: mijn oud-tante woont aan de Stadhouderslaan in Den Haag. Dat valt onder zone 2. Dit betekend dat, als ik haar zou moeten helpen tijdens de NSS, ze mij zou moeten aanmelden via een special email adres. Leuk: ze is al op leeftijd en beschikt niet over internet, laat staan een email adres om mij aan te kunnen melden. Bedrijven in de buurt mogen open blijven en klanten ontvangen. Ook die moeten hun klanten eerst aanmelden via een email adres. Dat is natuurlijk niet haalbaar voor supermarkten of winkels die het moeten hebben van mensen die toevallig langslopen.

Ook als je bijvoorbeeld thuiszorg ontvangt, moet je je hulpverleners aanmelden via het email adres. Ik kan me dus een hoop oudere mensen voorstellen die daar helemaal in paniek van raken.

De post en kranten mogen gewoon worden bezorgd. Pakketpost mag echter niet worden bezorgd. Je zal je medicijnen maar via aangetekende post (dat tegenwoordig met de Pakketdienst van PostNL wordt bezorgd) krijgen...

Maar wij mogen die top houden. Wat een eer...

donderdag 20 maart 2014

Het politieke weerbericht

Het wordt wisselvallig qua politiek. Uitspraken waarin de heer Wilders minder Marokkanen belooft zorgen voor een lage drukgebied boven politiek Nederland, dat zich heeft uitgebreid boven het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders (SMN), dat heeft opgeroepen om aangifte te doen vanwege de uitspraken. Ook in het buitenland zijn de uitspraken onderwerp van gesprek. Ondertussen is in Almere de partij van de heer Wilders, de PVV, de grootste geworden. Ook in Den Haag, de tweede gemeente waarin de PVV mee deed met de verkiezingen, werd de PVV groot. Met 7 zetels komt de partij op de tweede plek, vlak achter D66 met 8 zetels.

Ook bij veel landelijke partijen is het stormachtig. Veel kiezers hebben de regeringspartijen bestraft voor het huidige landelijke beleid. De PvdA heeft landelijk nog maar 9% van de zetels, de VVD ietsjes meer: 13%. Veel mensen stemden op lokale partijen: die nemen 1/3 van alle stemmen in beslag. De landelijke partijen PvdA, VVD en CDA geven aan teleurgesteld te zijn.

Niet alleen de Nederlandse politiek heeft spanningen, ook boven de internationale politiek is het stormachtig. De Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika veroordelen Rusland voor het accepteren van de uitslag van het referendum op de Krim. 96,6% van de kiezers heeft gekozen voor een annexatie bij Rusland. De president van de Russische Federatie, Vladimir Vladimirovich Poetin, heeft aangegeven dat Rusland de uitkomst van het referendum zal honoreren. Waar de nieuwe interim-regering direct de Russische taal wil afschaffen, heeft president Poetin aangekondigd dat de Krim 3 officiële talen zal krijgen: Russisch, Oekraïens en Krim-Tartaars. Het referendum wordt echter door de VS en EU gezien als "illegaal", en beginnen met sancties tegen Rusland.

Kortom, het zal nog wel gedurende lange tijd stormachtig blijven boven het politieke landschap.

zondag 16 maart 2014

Vieze luchtjes in de metro

Gisteravond een ouderwets avondje uit in Rotterdam. We begonnen ons avontuur in de metro. Metrolijn E, ik weet het nog goed.

We gingen zitten op een van de weinige plekjes beschikbaar in dat deel van de metro. Op het bankje schuin naast ons zat een mevrouw (ten minste, ik durf met 70% zekerheid te zeggen dat het een vrouw is) met een bakje patat en mayonaise. Ook had ze nog een zakje met andere troep er in. Schaamteloos zat ze extra langzaam haar fastfood te nuttigen, zich niets aantrekken van de mensen om haar heen. De helft van de mensen die in dat metrostel zat, moest moeite doen niet over zijn nek te gaan. Maar, immuun voor haar eigen lucht, en ook voor die van haar poging tot- voedsel, smakte ze extra langzaam door. Alsof ze er van genoot.

Het zou verboden moeten worden. Oh, wacht. Als je de metro instapt en omhoog kijkt, zie je dan niet zo'n bord met allerlei symbolen en een vette, rode streep erdoor? Om aan te geven wat mag en wat niet mag? Ik zou toch zweren dat ik het nuttigen van voedsel en dranken in meerdere talen op het bord zag staan. Het is dus verboden.


Maar, niemand die er iets van zei. De meeste mensen wilden waarschijnlijk zo min mogelijk ademhalen, vanwege de lucht. Bovendien zag ze eruit alsof de metro zal stoppen op het moment dat ze op zou springen, omdat het onderstel de rails dan zou raken. Ik had geen zin in vertraging. Dus ook ik bleef stil en timide zitten tot de vriendelijke metrostem mijn station omriep. Bij het uitstappen sloeg ik letterlijk en slaak van opluchting. En ik zag dat ik niet de enige was.

zaterdag 8 maart 2014

Presentatrice Russia Today gaat tegen Rusland in (deel 2, de andere kant)

Dit is deel 2 van Presentatrice Russia Today gaat tegen Rusland in. Het is aan te raden om deel 1 eerst te lezen. Hoeft niet, mag wel.

Het viel me op dat mijn vorige column wel heel erg tegen Rusland en de Russische media was. Ik besloot daarvoor een deel twee te maken om de boel iets te nuanceren, iets wat ik niet vaak doe: ik schrijf namelijk een column, en dan sluit ik vaak het onderwerp af.

Zo schreef ik dat de Russische militairen op de Krim niet het recht hebben om de kazernes uit te gaan en de boel over te nemen. Dat is iets wat ik wel wil nuanceren. De Krim is een autonome republiek met een eigen premier. En deze premier heeft Rusland opgeroepen om de burgers van de Krim te verdedigen.

En ik moet zeggen dat Rusland dat nog best netjes doet. Ze gebruiken geen geweld. Hier en daar een waarschuwingsschot, maar geen echt geweld. Ik herinner me nog de Verenigde Staten, die in het verleden hetzelfde deden als de Russen nu doen. Maar, daar ging het totaal niet zonder geweld. In tegendeel. (Irak, Afghanistan, Libië, Servië, Kosovo en ga zo maar even door)

En dan dat Russische media selectief zijn... Dat zijn onze media ook. Zo heb ik op onze NOS en RTL Nieuws, toch wel onze grootste nieuwszenders, helemaal niets gelezen of gehoord over een gelekt telefoongesprek tussen de Estse minister van Buitenlandse Zaken Urmas Paes en topdiplomate op het gebied van buitenlandse zaken, Catherine Ashton. In het gesprek werd bewijsmateriaal over de scherpschutters in Kiev besproken, en de verdenking gericht op iemand van de huidige interim-regering.

De echtheid van het telefoongesprek wordt bevestigd door het Estse ministerie van Buitenlandse Zaken. Dit zijn twee onafhankelijke mensen. Dus je zou verwachten dat dit opgepikt wordt door grote nieuwszenders hier. Maar, het wordt overgeslagen. En op andere westerse media wordt de focus meer gelegd op het feit dat het gelekt is, en hoe erg dat het lekken hiervan is, dan op de inhoud van het telefoongesprek.

Hier is het belangrijkste deel van het telefoongesprek:


En dit vind ik toch wel zorgelijk. Zelfs al zijn het speculaties, dit gebeurt binnen de Europese Unie, over een conflict waarin we niet neutraal opgesteld zijn, en dan hebben we het recht op alle informatie.

Zoals RT zelf zegt: "Vertrouw niet op slechts een bron van informatie." Dit bewijst dat ze gelijk hebben. Je kunt niet vertrouwen op alleen onze media, en je kunt niet vertrouwen op alleen RT en andere Russische media (of waar het op dat moment zich ook maar afspeelt).

Laat toch maar niet zitten.

Oh, en Abby Martin? Zij werkt nog steeds met veel plezier bij RT.

vrijdag 7 maart 2014

De kracht van dinges

Je kent het wel. Je komt even niet op de naam van die persoon, dat ding, die plek of wat dan ook. Je kunt het wel honderd keer zeggen, maar wanneer je het écht nodig hebt, laten je goed stel hersens (ik ga er even van uit dat mijn lezers een goed stel hersens hebben) je in de steek. En dan is er nog maar een woord dat je kan redden uit die situatie: dinges.

Ik hoor het steeds vaker, in de trein, op de markt, op kantoren... Overal. En het werkt nog ook. Mensen schijnen je te begrijpen wanneer je "dinges" gebruikt. Hoe komt dat nou?
Kevin Wien - De kracht van dinges, via BitStrips

Ik weet het niet. Ik heb wel een vermoeden, maar hard maken met allerlei dure onderzoeken kan ik me echt niet permitteren. Ik heb dus alleen een hypothese. Ik vermoed dat in een normaal gesprek, er twee statussen van de hersenen zijn, namelijk "luisteren" en "spreken". Bij de status "luisteren" hoef je alleen de informatie die je krijgt op te slaan en een reactie klaarstomen voor het "spreken" gedeelte. Bij "spreken" ben je aan het nadenken om woorden en zinnen te formuleren, met de informatie verkregen bij het luisteren, anders is het een gesprek van niks.

Bij "dinges" krijg je opeens een heel andere situatie. Je weet niet wat het is. Dus gaan je hersenen over op een derde status, "analyseren". Je pakt de informatie die je bij het luisteren verkregen hebt, en je gaat kijken wat er op de "dinges" past. Was dinges niet genoeg? Dan kan de spreker altijd nog hinten met "naast dat spul", zodat je hersenen weet dat het naast iets ligt. En dan... Eureka! Je hersenen hebben de dinges ingevuld, en je kan verder met het gesprek.

Of het echt zo werkt? Ik weet het dus niet, maar ik vond dit wel leuk klinken. Ik weet wel dat ik "dinges" zelf veel vaker gebruik. Misschien is het de achteruitgang van mijn hersenen. Misschien is het gemakzucht. Maar, ik weet dat het werkt, dus ik zal gewoon net zo vaak dingesen. Ik zal deze blogpost helaas hier ook moeten beëindigen, ik moet namelijk de dinges nog bellen. Precies, die!

woensdag 5 maart 2014

Presentatrice Russia Today gaat tegen Rusland in

Bijzonder. Een presentatrice van het door de Russische overheid gefundeerde Russia Today geeft haar eigen mening. Extra bijzonder is dat ze in haar eigen mening de Russische handelingen van Rusland op Oekraïens grondgebied fel afkeurt.
Ik heb eens goed zitten luisteren naar het Russische nieuws. Zowel van Russia Today als Russische nieuwszenders in het Russisch zelf. Het beeld dat de Russen krijgen is best afwijkend van het beeld dat wij krijgen te zien.

Zo zijn alle oppositieleden in het nieuwe (onwettige) parlement van Oekraïne neo-nazi's. Misschien zitten er wel mensen tussen met neonazistische ideologieën, dat weet ik niet. Maar om stellig te beweren dat het een groep neonazi's betreft die de macht hebben gegrepen gaat wel ver.

Er wordt bericht dat in de afgelopen dag, 377 Russen de toegang is geweerd tot Oekraïne. Waar weinig over gesproken wordt is dat Russische militairen Oekraïense militairen "gijzelen" in hun eigen kazernes.

"Dit krijg je ervan, wanneer de arrogante en stomme onderminister van buitenlandse zaken (Victoria Nuland) een plan ontwikkeld voor een groep mensen nog stommer en arroganter dan de ambassadeur van de VS (Pyatt) om die succesvol te provoceren tot een rebellie tegen een verkozen regering." --- polismi.ru
Oké, je kan een hoop zeggen over de onderminister van buitenlandse zaken. Ze is zeker goed in het provoceren van zaken. Dit was dezelfde onderminister dat eerder nog een 'ondiplomatieke uitspraak' deed aan de telefoon. "Fuck the EU". Ik schat echter de bevolking van Oekraïne hoger in dan een stel hersenloze zombies. De onderminister kan hoog en laag springen, roepen wat ze wilt. Maar het zal haar nooit lukken om gelukkige burgers die blij zijn met de regering over te halen tot het plegen van een staatsgreep. Misschien een paar mensen, maar nooit genoeg om het te laten lukken. Wij zijn na haar uitspraken over "Fuck the EU" toch ook niet de straat op gegaan om de regeringslieden in Brussel af te zetten (zouden we misschien beter wel kunnen doen, maar dat is voor een andere keer).

Russische media roept dat onze media het fout heeft. Haalt statistieken erbij, dat Rusland 25,000 militairen op de Krim mogen hebben sinds een verdrag in 1999, en dat Oekraïne daar een hoop voor terug krijgt. Dat klopt ook, maar die militairen hebben natuurlijk niet het recht om uit de basis te komen en de boel over te nemen.

En Russische media roept dat het hypocriet is van de VS om te roepen dat je niet een soeverein land binnen mag vallen. En dat is een van de dingen waar ik het wel mee eens ben. De VS heeft dat namelijk vaak genoeg (lees: te vaak) zelf ook gedaan.

Ik denk dat onze presentatrice van RT een aantal van deze verdoezelingen niet meer aan kon. Hoe het verder met haar zal gaan? Wie zal het zeggen? Vooralsnog wordt ze gewoon aangekondigd, maar of ze nog lang voor RT zal werken... Op Twitter krijgt ze in ieder geval veel steun. Russische media, die berichten dat ze slachtoffer is geworden van Amerikaanse propaganda. Tja, misschien zien wij het ook wel allemaal verkeerd. Of... Laat maar zitten.

zondag 2 maart 2014

Google in protest - Innocence of Muslims gedwongen verwijderd om copyrightclaim

Google gaat in protest. Een Amerikaans hof van beroep heeft bepaald dat Google de film Innocense of Muslims van YouTube moet verwijderen. Niet vanwege haatzaaiën, wat bepaalde mensen als enig doel van de film zagen. Ook niet uit angsten voor de moslimgemeenschappen in de wereld (hoewel dit makkelijk de onderliggende reden kan zijn), een andere reden waarom sommige mensen de film liever niet zagen. Maar, vanwege kopieerrechten die geschonden werden. Een actrice spande de zaak tegen Google aan, omdat er ongevraagd en ongewenst een fragment van een scène van een andere film gebruikt werd om de profeet Mohammed als een pedofiel af te schilderen.

Uit de rechtbankdocumenten (pdf) blijkt dat Google nu alle kopieën van de film moet verwijderen van YouTube, en er "alles aan moet doen om de verdere verspreiding van de film tegen te gaan op hun platformen". Dat viel bij Google in het verkeerde keelgat.

Volgens Google kan een acteur met een dergelijk kleine rol de film niet bezitten. "De actrice verschijnt vijf seconden in beeld, maar claimt wel copyright te hebben over deze vijf seconden dat ze in de film te zien is," zegt Google.

Dit is het werkelijke beeld dat je te zien krijgt als je de video probeert te bezoeken. "De video is niet meer beschikbaar door een copyright vordering van een actrice voor haar 5 seconde durende verschijning in deze video. Een Amerikaanse rechtbank heeft Google nu bevolen de video te verwijderen. We zijn het hier totaal niet mee eens, en we zullen deze copyright heerschappij aanvechten."

Google is, zeg maar gerust, pissig. En, op zich heeft Google ook een punt. Een acteur heeft over het algemeen geen rechten over de films waarin ze spelen. Dat hebben alleen de filmstudio's. Als de filmstudio nu naar de rechtbank had gegaan dan had Google niet veel kunnen doen, tenzij het aantoonbaar is dat ze toestemming hebben gegeven voor het gebruiken van het filmfragment. Maar, dat heeft de filmstudio niet gedaan, waarschijnlijk omdat het gewoon in orde was. Het is een actrice, die iets gezegd heeft voor een film, dat fragment wordt gebruikt en daar is ze het nu niet mee eens.

De actrice stelt de vraag of Mohammed een kindermishandelaar is. Ze zei dat ze niet previes wist in wat voor productie deze uiteindelijk terecht zal komen. Dat is, volgens mij, dan toch echt haar verantwoordelijkheid. Als je iets opneemt en je weet niet waarvoor je iets opneemt, kun je ervan uitgaan dat het uiteindelijk ergens in terecht komt, ook als je daar niet achter staat. Je hebt het niet voor jezelf opgenomen, maar je hebt het voor een ander bedrijf opgenomen. Je hebt de rechten daarmee afgestaan aan dat bedrijf, mits er geen sprake was van een overeenkomst dat je toestemming moet geven voor ze de film uitgeven (wat voor een scène van vijf seconde echt niet gedaan wordt).

Bovendien is de zin die ze uitspreekt voor de scène best... Omstreden. Waarom zou je zo'n zin uitspreken als je niet weet waar het voor gebruikt gaat worden? Niet eens voor commerciële redenen, maar voor je eigen veiligheid. Helaas komt het veel te vaak voor dat je niet kan zeggen wat je wilt zeggen, vooral rond deze onderwerpen.

En nu de film opeens onderdeel uitmaakt van het debat, en iedereen haar ziet als de boevrouw heeft ze opeens alle rechten over haar 5 seconden? Of, zoals Google zelf heeft gezegd: "Kleine rollen in Hollywood-films tot zelfgemaakte video's kunnen nu controle uitoefenen op het werk van de originele makers. Hierdoor kunnen diensten als YouTube niet langer bepalen wie een geldige copyrightclaim indient en wie niet." Het lijkt erop dat deze rel dus nog lang niet uitgevochten is.

zaterdag 1 maart 2014

Agressie afreageren op een teddybeer? Niet in de VS

In de Verenigde Staten wordt het aanvallen van een teddybeer hoog opgenomen. Dat blijkt voor Carly Marra, inwoonster van Casper in de staat Wyoming. Ze kreeg deze week ruzie met haar vriend, die haar wilde verlaten voor een andere vrouw. Ze werd zo boos dat ze een teddybeer, die ze ooit nog eens van hem had gekregen, bewerkte met een mes. De vriend, of ondertussen ex-vriend, sloot haar op in de badkamer en belde de politie. De vrouw is gearresteerd voor huiselijk geweld, en het bezit van verboden verdovende middelen (er werd marihuana gevonden in de woning). De twee hebben samen nog een kind van zestien maanden oud.

De gearresteerde Carly Marra
Het is heel begrijpelijk dat de vrouw boos was. In plaats van haar agressie af te reageren op de vriend met het mes dat ze vast had, pakte ze echter de teddybeer en bleven de levende wezens in huis bespaard. Ik vind dat ze daar verstandig aan deed. Er zijn genoeg verhalen te vinden van de vrouw die het vervolgens op de vriend afreageert, die dan of haar uit zelfverdediging iets aan moet doen, of niks doet en met een mes tussen zijn ribben ook de politie moet bellen. Dan is het beter dat je het op een voorwerp afreageert, toch?

Nee, ze wordt dus gearresteerd op verdenking van huiselijk geweld, geweldpleging en mishandeling. Ze is nu op een omgerekende borgtocht van 3500 euro vrij en moet binnenkort voor de rechter verschijnen.

Om de nuance er een beetje in te houden, is het het wel waard om te vermelden dat Carly eerst haar vriend nog verteld heeft dat ze zwanger was... Van een ander. Voor zever bekend ging de vriend pas daarna naar een andere vrouw toe. Ze was dus niet bepaald een lieverdje, en de vriend is hier niet helemaal de boeman. Maar dat je mishandeling en geweldpleging te laste gelegd kan worden voor het aanvallen van een teddybeer, terwijl ze in de positie veel slechtere keuzes had kunnen maken, vind ik toch zeker bijzonder te noemen.

vrijdag 28 februari 2014

Asociaal ramptoerisme door sociaal media

Het bestaat al eeuwen: als er iets gebeurt komt er direct een groep mensen op af. De laatste tijd komen er echter vlak na een ongeluk, brand of een ander geval waar toeters en bellen op af komen veel meer mensen op af. De oorzaak: sociale media. Het gevolg: asociale belemmeringen van de hulpverlening.

Foto door Erik1980 gepubliceerd onder de GNU Free Documentation License
Door berichten op Twitter, Facebook en andere (a)sociale media komen er veel meer mensen op bijvoorbeeld branden af. En dat heeft als gevolg dat de hulpverleners (die er soms later zijn dan de ramptoeristen) maar moeilijk de brand kunnen bereiken. Dit levert gevaarlijke situaties op.

Nederlandse hulpverleners, met uitzondering van de politie, maken gebruik van het P2000 netwerk. Het P2000 netwerk is openbaar. Hierdoor komen de meeste meldingen te staan op websites als 112Meldingen en Alarmeringen.nl te staan. Doordat het openbaar is en het fenomeen sociale media steeds populairder is geworden, posten sommige diensten de alarmeringen rechtstreeks op Twitter. Ook posten veel korpsen al heel veel zelf.

Dit is natuurlijk handig als er iets aan de hand is in de buurt. Maar dit is onhandig als mensen de hulpverlening belemmeren. Het lijkt wel alsof mensen veranderen in een stel zombies zodra er een noodsituatie zich voordoet. Mensen die normaal goed kunnen redeneren en kunnen inzien dat als er ergens een fik is de brandweer en politie graag in de buurt bij de fik wilt komen gaan op in de massa en verroert geen vin als ze gezamenlijk naar de brand staan te kijken. Als ze de sirenes van de brandweerwagens horen, draaien ze zich gewoon om en staan ze te gapen naar de brandweerwagens.

Misschien moet er wel een protocol komen. Net zoals Veilig thuiskomen heb je zelf in de hand, moet er misschien een Respectvol ramptoeristje spelen heb je zelf in de hand komen. En dan natuurlijk verspreiden onder social media. En met leuke spotjes op TV. Of misschien is het meer iets voor Sire, als opvolger van de Handen af van onze hulpverleners spotjes, misschien een Uit de benen voor onze hulpverleners? Ik zie het helemaal voor me: een brandweerwagen die eraan komt en dan één individu die de steeds voor de brandweerwagen gaat staan. Om te laten zien dat individueel, dit gedrag belachelijk is, dus met een grote groep mensen die staan te kijken ook. Of... Misschien moeten mensen gewoon eens leren wat normaal en wenselijk gedrag is in bepaalde situaties, zonder dat een overheid of Sire er zoveel geld aan hoeft te besteden om te laten zien dat wat er gebeurt ridicuul is. Maar, of mensen ooit uit zichzelf deze wijsheid zullen krijgen...

woensdag 26 februari 2014

Mensen met een doodswens

Na het zien van het onderstaand filmpje is er geen twijfel over mogelijk: er zijn genoeg mensen met een doodswens. De situatie: er is één trein. Deze trein rijdt langs een Brabants stationnetje. De slagbomen gaan dicht. Een groep mensen gaat nog net over de spoorwegovergang. Er komt één mevrouw aangesukkeld. De slagbomen zijn ondertussen gesloten, maar mevrouw denkt dat ze een aanstormende 250 ton wegende trein makkelijk aankan. Pas toen ze recht in de koplampen van de met circa 100 kilometer per uur dichterbij komende trein keek, realiseerde ze zich plotseling dat ze nog een heel leven voor haar heeft, en deed ze toch maar een stapje terug (lees: sprong ze nog net op tijd terug).



Ik begrijp best dat mensen suïcidaal worden rond deze tijd. Crisis, banen verdwijnen en voor je het zelf weet zie je het gewoon niet meer zitten. Ik begrijp echter niet dat mensen die het niet meer zien zitten andere mensen daarin moeten meesleuren. Ik hoop natuurlijk dat mensen er bovenop komen, dat ze de nodige hulp accepteren en de zin van het leven weer herontdekken. Een renaissance op iets kleinere schaal. Maar mochten ze nu echt op het punt staan hun leven te beëindigen; laat andere mensen daar dan niet de dupe van worden. Spring niet voor een trein, en geef de machinist, conducteur, eventuele passagiers die er iets van meekrijgen en hulpverleners die je lichaamsdelen van de rails moeten schrapen geen traumatische ervaringen mee. Gooi jezelf niet van een flatgebouw af en geef de mensen die voorbij lopen, rijden of die even uit het raam staan te kijken naar het mooie weer geen traumatische ervaringen mee.

Er zijn uitwegen die voor minder leed zorgen bij toevallige passanten. Maar natuurlijk hoop ik dat deze vrouw ook het licht weer ziet. Niet meer het licht van die aanstormende trein, maar dat ze er weer bovenop komt. Heel veel sterkte.

dinsdag 25 februari 2014

Ik ben boos

Deze column is een reactie naar aanleiding van verschillende mediaberichten van 7 januari j.l.. Deze column is gepubliceerd op 25 februari, na afwachting van de reacties van deze media.

Ik ben boos. Toen ik vanochtend wakker werd, las ik koppen als "Bedrijven staan in de rij voor opgepakte superhacker (18)". Wat is dit nu weer voor onzin, dacht ik bij mezelf.

Deze jongen heeft op duizenden computers ingebroken met een stukje programma vastgemaakt aan een foto of ander bestand. Oké, hij wist lange tijd onopgemerkt te blijven, dat moet ik hem nageven, maar hij was er toch niet heel erg goed in: hij is uiteindelijk gearresteerd. De term “superhacker” is hier totaal niet van toepassing, iets vastmaken aan een bestandje kunnen er zoveel. En de manier waarop dit aan het licht kwam vind ik alleen maar ziekelijk te noemen.

Toen deze "superhacker" eenmaal op de computers binnen was, zette hij de camera aan en maakte opnames van nietsvermoedende computergebruikers. Hij maakte onder andere kinderpornografisch materiaal, en verspreidde dit. De zaak kwam aan het licht toen een minderjarig meisje een naaktfoto van haarzelf op het internet terugvond. Een naaktfoto die zij er in ieder geval niet op heeft gezet.

Deze jongen heeft dus leed aangericht bij slachtoffers, onder andere minderjarige slachtoffers. Deze jongen ontbreekt enig verantwoordelijkheidsgevoel. Deze jongen voelt zich boven de wet staan, zijn advocaat heeft immers gezegd, en ik citeer, “dat hij geen computers mag hacken weet hij”, maar hij hackte “puur voor de kick”. Oftewel: er zijn wetten en regels, maar omdat het mij een kick geeft hoef ik me er niet aan te houden. Wat ik anderen aandoe doet er niet toe, het draait allemaal om mij,
mij, mij. En om deze jongen staan de grote bedrijven nu te springen?

Er zijn genoeg mensen die kunnen doen wat deze jongen deed. Maar, die doen dat niet. Nee, die mensen gaan naar softwarebeveiligingsbedrijven of het bedrijf waar ze een lek hebben gevonden, om ze te vertellen wat ze moeten doen om het lek te dichten. Dat zijn eerlijke burgers, die geen slachtoffers maken. Die wel een moreel kompas hebben. Maar, de bedrijven hebben liever een onverantwoordelijke, egoïstische en wetteloze jongen in dienst. Ik ben boos.

Te naïef met installeren?

Soms sta ik er van te kijken. Niet in positieve zin. Heel veel mensen klagen dat hun privacy wordt geschonden. En terecht, dat wordt het namelijk ook. Maar tegelijkertijd zijn we ook zo ongelooflijk naïef.

Neem nu de Google Play Store als voorbeeld. Google Play is geweldig! Nog voordat je iets installeert, kun je namelijk de machtigingen lezen die deze app krijgt. Nu kwam ik een aantal... bijzondere gevallen tegen. Het is logisch dat een camera app toegang heeft tot de camera van je telefoon of tablet. Ook hoort deze app toegang te krijgen tot je SD kaart, je wilt de foto's en filmpjes die je maakt ten slotte ergens op opslaan. Het is ook logisch dat een navigatie app toegang krijgt tot je locatie en GPS gegevens. Een spelletje heeft hier echter heel vaak niets in te zoeken, tenzij het een spelletje is zoals Ingress natuurlijk.

Aanval Breaker Pro

Dit is één van de rare vogels die ik tegengekomen ben. Op zich is het een leuk spel, maar sinds de laatste update vraagt deze app wel heel veel machtigingen. En waarom? Deze app kan de precieze locatie van de gebruiker vinden, zowel via GPS als via het netwerk. Deze app kan je SMS en MMS berichten lezen. Deze app kan de "telefoonstatus en -identiteit" lezen en, oftewel, wie jij belt en wie je gebeld heeft, met een persoonlijke code van je telefoon of tablet (het IMEI nummer), wat identiteitsfraude mogelijk maakt. Ook kan deze app all je contacten zien. De app kan audio opnemen, misschien kan de ontwikkelaar dus wel constant horen wat je aan het doen bent. De app kan de geschiedenis van je browser weergeven, net als je bladwijzers. De app kan je Bluetooth beheren. En nog veel meer. En wat is dit dan wel niet voor super spel? Dit is een heus brickshooter spel. Een spel waar er velen van zijn. Toch zie ik op de Play Store onder het aantal installaties "100.000 - 500.000" staan. Pure naïviteit, als je na denkt wat Aanval Breaker Pro kan doen.

WhatsApp Messenger

WhatsApp kan na de discussie die is opgelaaid natuurlijk niet meer ontbreken. Mocht je verblijfplaats van de afgelopen weken een steen zijn geweest: WhatsApp is overgenomen door Facebook. Vooralsnog dan, de Amerikaanse overheid moet nog akkoord gaan met de overname, maar aangezien Facebook goede vriendjes is met deze overheid zullen ze dat vast en zeker doen. WhatsApp toont geen advertenties, WhatsApp is voor het eerste jaar gratis en een jaartje WhatsApp kost minder dan een dollar, wat op nog geen 75 eurocent neerkomt. Hoe moet WhatsApp dan geld verdienen? Simpel, zorg ervoor dat je zo snel mogelijk, zoveel mogelijk gebruikers krijgt zodat je veel geld waard wordt, en je je product kan verkopen aan de hoogste bieder. We hadden dus kunnen weten dat een privacyverslindender (vind ik een goede kandidaat voor Woord van het Jaar 2014) als Facebook. En dan zijn al die beloften op hun site geen stuiver meer waard. En geloof me, dat is na de invoering van de euro niet veel meer.

Papaya

Boerderijspelletjes. Hoe leuk is dat! Blijkbaar heel leuk, want Papaya is er één van de zovelen, en miljoenen keren gedownload. Papaya is ook een boerderijspel dat om toestemming vraagt om audio op te nemen. Zo kun je afgeluisterd worden wanneer je aan het spelen bent. Ze willen ook gelijk weten wie je contacten zijn en wie je recentelijk gebeld hebt. Ook willen ze weten welke apps je tegelijkertijd hebt lopen, en welke apps opstarten bij het opstarten van je apparaat. Andere Papaya games vragen zelfs om toestemming om SMS-berichten te sturen, onder andere naar betaalde(!) SMS diensten. Wat moeten deze spelletjes toch met deze permissies?

Ik snap het niet meer. Massaal zijn we aan het protesteren tegen afluisterpraktijken, terwijl we het de mensen en organisaties die afluisteren zo ongelooflijk makkelijk maken met onze naïviteit.