zondag 16 maart 2014

Vieze luchtjes in de metro

Gisteravond een ouderwets avondje uit in Rotterdam. We begonnen ons avontuur in de metro. Metrolijn E, ik weet het nog goed.

We gingen zitten op een van de weinige plekjes beschikbaar in dat deel van de metro. Op het bankje schuin naast ons zat een mevrouw (ten minste, ik durf met 70% zekerheid te zeggen dat het een vrouw is) met een bakje patat en mayonaise. Ook had ze nog een zakje met andere troep er in. Schaamteloos zat ze extra langzaam haar fastfood te nuttigen, zich niets aantrekken van de mensen om haar heen. De helft van de mensen die in dat metrostel zat, moest moeite doen niet over zijn nek te gaan. Maar, immuun voor haar eigen lucht, en ook voor die van haar poging tot- voedsel, smakte ze extra langzaam door. Alsof ze er van genoot.

Het zou verboden moeten worden. Oh, wacht. Als je de metro instapt en omhoog kijkt, zie je dan niet zo'n bord met allerlei symbolen en een vette, rode streep erdoor? Om aan te geven wat mag en wat niet mag? Ik zou toch zweren dat ik het nuttigen van voedsel en dranken in meerdere talen op het bord zag staan. Het is dus verboden.


Maar, niemand die er iets van zei. De meeste mensen wilden waarschijnlijk zo min mogelijk ademhalen, vanwege de lucht. Bovendien zag ze eruit alsof de metro zal stoppen op het moment dat ze op zou springen, omdat het onderstel de rails dan zou raken. Ik had geen zin in vertraging. Dus ook ik bleef stil en timide zitten tot de vriendelijke metrostem mijn station omriep. Bij het uitstappen sloeg ik letterlijk en slaak van opluchting. En ik zag dat ik niet de enige was.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten