zondag 18 mei 2014

Watch Dogs: pure fictie, of angstvallige realiteit?

Het nieuwste spel van Ubisoft, Watch Dogs, belooft een groot succes te worden. Met nog iets meer dan een week te gaan tot de release is het spel het vaakst voorbesteld in de geschiedenis van het bedrijf, en het op een na vaakst voorbesteld van alle spellen. Wat maakt dit spel, dat al een aantal keer is uitgesteld, tot een succes?

Watch Dogs op de E3 in 2013. Foto: -EMR- Flickr Media
Watch Dogs in een notendop: in Watch Dogs kruip je in de huid van Aiden Pierce, een hacker wiens criminele verleden heeft geleid tot een drama in zijn familie. Nu wil hij wraak nemen op de schuldige. Ik weet niet wat Pierce's datalimiet is, maar met zijn smartphone kan hij de hele stad hacken. Watch Dogs speelt zich namelijk af in Chicago in de nabije toekomst, waar ctOS, een centraal besturingssysteem dat alles in de stad regelt, de dienst uitmaakt. Wanneer ik "alles" zeg, bedoel ik ook echt alles. Van de cameratoezicht, tot de verkeerslichten, tot profiling van iedereen, maar dan ook echt iedereen. En met zijn smartphone heeft Pierce hier toegang toe, en gebruikt hij dit voor... Ja, dat mag de speler zelf bepalen.

Dit is niet allemaal verzonnen door een aangeschoten medewerker bij Ubisoft. Chicago loopt vooruit op het gebied van automatisering en surveillance. Gaat het echt richting Watch Dogs, waar een computerprogramma alles in de gaten houdt en een eventuele hacker toegang heeft tot alles. Maar dan ook echt, alles. Van onze eventuele strafbladen tot aan onze medische gegevens. Van onze inkomens tot onze gedetecteerde huwelijksproblemen. Alles.

Misschien wel. We hebben de neiging om in alles de stekker te pluggen en aan te sluiten op het wereldwijde net. Zelfs onze wasmachine heeft wifi tegenwoordig. En in België worden staatsgeheimen buitgemaakt door hackers, omdat ze bijna open en bloot op het internet beschikbaar waren. Buitgemaakt door de Russen, zo wordt er gezegd, maar dat vind ik veel te voorbarig gesteld.

De onthullingen van klokkenluider Edward Snowden heeft de verkoopcijfers van Watch Dogs ook goed gedaan. De Amerikaanse inlichtingendienst kijkt, luistert en leest in principe met alles mee. Dat is precies het geval bij het ctOS. In principe kijkt, luistert en leest dat systeem ook mee. "Voor uw veiligheid en gemak," zo zegt ctOS zelf. "Voor uw veiligheid, tegen terrorisme," zo zegt de NSA. "We hebben toch niks te verbergen," wordt er door iedereen gezegd. Zoek de verschillen.

Het verschil is dat de inlichtingendiensten nog niet alles regelen. Nog niet. Maar met bepaalde wifipunten worden nu al bepaald hoeveel mensen op een bepaalde plek lopen. Als je het niet uitzet, kun je zelfs geïdentificeerd worden. Hoe handig zal het zijn als deze informatie wordt gebruikt voor het regelen van de verkeerslichten? Hoe handig zal het zijn als je zorggegevens voor al je zorgverleners beschikbaar is (Elektronisch Patiëntendossier, ook een onderdeel in Watch Dogs). Hoe handig zal het zijn om misdaad te voorkomen door iedereen met de camera's te scannen en een dreigingsniveau op te sturen naar de politie zodra iets uit de hand dreigt te lopen?

En dan is het wachten tot de real life Aiden Pierce opstaat...

Watch Dogs is een in 2012 aangekondigde game van Ubisoft die dinsdag 27 mei uitkomt en onder andere hier te bestellen is.

donderdag 8 mei 2014

Dus dit is een mensenleven nog waard...

Een nieuw dieptepunt. Een mensenleven is niet veel meer waard tegenwoordig. Een Nederlandse VN-medewerkster is in Cambodja doodgestoken door een fietsendief. Haar anderhalf jarige dochter die ze op haar arm had is vandaag in een Thais ziekenhuis aan haar verwondingen, onder andere zwaar hersenletsel, overleden.

Een fiets. In koude bloede heeft iemand twee mensenlevens afgenomen voor een fietsje. Een mensenleven is dus nog maar een halve fiets waard.

Daphna Beerdsen. Haar dochter heette Dana. Een vrouw vol in het leven. Een meisje met nog een heel leven voor haar. Voor een fiets...

Rust in vrede
Foto:Shawn Carpenter, Flickr Media

woensdag 7 mei 2014

Misschien wil ik die persoon helemaal niet kennen

Mijn mailboxen stromen op een willekeurige dag langzaam vol. Soms iets interessants, soms iets noodzakelijk en vaak spam. Berichtjes van bijvoorbeeld sociale media, die denken weer eens iemand voor me te hebben gevonden om toe te voegen.

Foto: Leo Chen, Flickr Media
Deze media, waar niet veel sociaals aan zit, kunnen zich blijkbaar niet indenken dat er mensen zijn die ik helemaal niet wil kennen. Ik bedoel, als ik ze toe wil voegen, dan had ik dat toch allang gedaan? Er zal dus wel een reden voor zijn, waarom ik ze niet volgvriendtoevoegbecircel of hoe je het ook maar wil noemen. Misschien iemand uit mijn verleden waar ik nooit al te beste banden mee had. Ja, ik ken die walggeest, en nee, ik wil hem absoluut niet toevoegen. Ik was juist blij dat hij eindelijk uit mijn geheugen was verbannen.

Of een bedrijf. Een paar dagen terug kreeg ik een email van Twitter of ik IMO Messenger ken en die misschien wel wil volgen. Ja, ik ken dat bedrijf. Heb hun service ooit eens gebruikt om met mijn eerste grote liefde contact te onderhouden toen zij in het buitenland zat. Moet ik daar nu echt aan herinnerd worden? Echt?

Soms wil je er niet aan herinnerd worden. En ik weet dat het uit valt te zetten, maar zelfs al vink ik alles af, ik krijg er hoe dan ook een aantal binnen. Dus ik zal geconfronteerd blijven worden.

Maar goed, ik maak het weer veel te lang, zo tussen de bedrijven door. Dus ik klik deze email weg en ga maar door naar de volgende. Misschien wel iets belangrijks...