vrijdag 2 oktober 2015

En toen knapte er iets

Normaal gesproken publiceer ik columns of artikelen niet zomaar. Ik controleer ze vaak wel tot het verveelde aan toe, om er zeker van te zijn dat er geen onwaarheden in zitten en dat ik niet iets heel anders zeg dan wat ik bedoel. Over ieder woord is nagedacht, vaak meer dan een keer.

De Volkskrant Online
Foto: Marco Raaphorst, CC licentie
Deze week week ik daarvan af. In plaats van de gebruikelijke dag die ik voor een column uittrek, deed ik er minder dan 2 uur over. Ik lees wel vaker ongenuanceerde stukken en zie wel vaker propaganda, in binnen- en buitenland. Ik kijk er bijna niet meer van op. Meestal kan er nog een diepe zucht vanaf, en dan ga ook ik weer door.

Deze keer was het anders, alsof er iets knapte. Als je goed luisterde hoorde je gewoon KNAK. Het stuk van de Volkskrant was zo eenzijdig, en zo vol met onwaarheden, dat een gevoel van verdriet en boosheid mij overspoelde. Het gaat namelijk om mensenlevens. Om de mensenlevens in het oosten van Oekraïne, de Donbass, en om de meer dan honderd verloren mensenlevens op het Majdan. Mensen die niet om een burgeroorlog hebben gevraagd, of mensen die vreedzaam wilden protesteren en vervolgens door scherpschutters werden neergeschoten. Mensen die gezinnen achterlieten, of hele gezinnen die werden weggevaagd door bombardementen. Om over de slachtoffers van de MH17 ramp nog maar te zwijgen. Over de ruggen van al die mensen, voeren wij een walgelijke propagandaoorlog.

Het gebeurt vaak dat journalisten niet beide kanten van een verhaal vertellen, en ons dus eigenlijk voorliegen. Het hoeft niet zo te zijn dat onze mening zou veranderen met de andere kant van het verhaal erbij, maar we hebben wel het recht om het te weten. Want, hoe vrij ben je werkelijk als je wel mag zeggen en denken wat je wilt, maar je de kans niet krijgt om genoeg over iets te weten om je "vrije" mening goed te kunnen onderbouwen?

Het gebeurt zo vaak, dat je er een heel boek over vol kan schrijven. En dat is dan ook precies waar ik mee bezig ben. Geen makkelijke opgave. Niet omdat er niet genoeg voorbeelden zijn, maar juist omdat er te veel voorbeelden zijn. Dag in, dag uit. Het is juist lastig om een selectie te maken uit alle voorbeelden en zo te waarborgen dat alle zaken evenveel aandacht krijgen, zonder zeurderig of drammerig over te komen. Al word je dat natuurlijk al snel met een onderwerp als dit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten