zaterdag 30 april 2016

Niets erger dan Trump? Jawel hoor: Hillary

In de media horen we vaak doemscenario's die zich kunnen voordoen zodra Donald Trump aan de macht komt in de Verenigde Staten. Hoewel een groot deel hiervan terecht is, vergeet men een veel gevaarlijker kandidaat: Hillary Clinton.

Het was 2011, 5 jaar geleden, toen de leider van Libië, Muammar Ghadafi, op brute wijze werd afgezet en vermoord. Het land stortte zich in chaos. Vele gewelddadige protesten zullen nog volgen om vervolgens te eindigen in een stuurloze situatie die als broedplaats dient voor strijders van onder andere Islamitische Staat. Toen Hillary het nieuws kreeg dat Ghadafi op brute wijze vermoord is, grapte ze op camera: "We came, we saw, he died," oftwel "Wij kwamen, wij keken en hij stierf".

Je kan van alles van Ghadafi vinden en het is absoluut waar dat zijn regime oneervol handelde, op zijn zachts gezegd. Maar vraag een willekeurige Libiër wat hij liever heeft: het leven onder Ghadafi of het leven in de huidige situatie, en hij zal antwoorden met Ghadafi.

In plaats van te kiezen voor oplossingen als het Internationaal Strafhof in Den Haag of andere, vreedzame oplossingen, leidde de westerse interventie in Libië tot een brute moord en een broedplaats voor terroristen. En de eerste reactie van Hillary was gelach.

Daar kwam het ware gezicht van Hillary Clinton naar voren. Dit is een voorbode voor wat er zal gebeuren als Hillary inderdaad de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten zal worden. Nog meer oorlog, nog meer interventies. Want daar geniet ze van. Als haar vijand gedood wordt, slaapt Hillary die nacht extra lekker.


Dit is niet de enige keer dat Hillary haar lach niet kon inhouden. Toen een verslaggever haar een vraag stelde over het financieel steunen van terroristen in Syrië en Libië was haar enige reactie een lach. Normaal gesproken is een vrolijke lach een positieve eigenschap, maar natuurlijk niet als het een antwoord is van een verslaggever op serieuze kwesties als je aan de macht wilt komen in een van de machtigste landen in de wereld.

Militante strijders in Libië tijdens de burgeroorlog in 2011
Foto: Magharebia
Ook over de geldstromen van Clinton valt genoeg te zeggen. Zo heeft ze 675 duizend Amerikaanse dollars gekregen van een van de machtigste banken, Goldman Sachs, voor 3 toespraken. Dat is snel verdiend, moet Hillary gedacht hebben. Toen ze met dit feit geconfronteerd werd en de vraag kreeg of ze wel zoveel betaald had moeten krijgen, antwoordde ze droog met: "Dat weet ik niet, dit was wat ze boden."

Maar Hillary is niet dom, ze weet precies hoe het werkt in die politieke wereld. Ze doet een paar kleine diensten voor grote partijen die haar daar vervolgens belachelijk veel voor betalen, en wanneer ze eenmaal aan de macht is komen die partijen terug om haar vervolgens om een gunst te vragen.

Je kan een hoop over Trump zeggen, maar hij betaalt zijn campagne ten minste zelf. Zo is hij straks niks schuldig aan banken of andere grote corporaties die toch al zoveel macht hebben in de Verenigde Staten. Terwijl Hillary "Ik lach al mijn fouten weg" Clinton zich straks in dienst kan stellen van de elite.

woensdag 27 april 2016

TEAM-IK NEIG NAAR NEE, MAAR DE VOORSTANDERS HEBBEN OOK HELE GOEDE ARGUMENTEN DIE NIET GENEGEERD MOETEN WORDEN

You’re either with us or against us. Het is een veelgebruikte quote. Onder andere Hillary Clinton, George Walker Bush en Vladimir Lenin hebben varianten van hem gebruikt. Het dwingt tot het kiezen van een kant. En het dwingt tot het zwart-wit zien van de voorgelegde zaken.

Overal komt dit principe terug. Je bent een voorstander of een tegenstander. Er is niets meer tussen beide kampen. Natuurlijk, er zijn nog wel mensen die ergens tussenin zitten. Mensen die niet kiezen voor of tegen iets te zijn, maar ze worden al snel overstemd door het geschreeuw van de beide teams.

Aandacht voor nuance is er amper. Immers, nuance verkoopt niet. Sterke voor- en tegenstanders, dat is wat we willen zien. En zo lijkt de wereld steeds zwart-witter te worden, zonder gehoor te hebben voor elkaar. Het eigen gelijk naschreeuwen. Als we dat nu eens wat minder zouden doen, zal de wereld er dan niet een stuk beter uitzien?

dinsdag 26 april 2016

30 jaar na Tsjernobyl

26 april 1986, vandaag precies 30 jaar geleden, vond nabij de Oekraïense plaats Tsjernobyl een van de grootste kernrampen van de geschiedenis plaats. In de nacht van 25 op 26 april, om 01:26, vond een test plaats in Reactor 4. Door een combinatie van fouten kwam er te veel energie vrij, meer dan 10 keer de gebruikelijke uitstoot, met meerdere explosies tot gevolg.
Bord bij de besmettingszone. "Verboden toegang." Foto: Ilya Kuzniatsou

Voor de kernramp werden de omwonende verteld dat kernenergie de meest veilige en schone vorm van energie opwekken is die je maar kunt bedenken. Ondertussen weten we wel beter. Bij de brand en explosies kwamen 31 mensen om het leven. Het aantal mensen dat om het leven kwam door stralingsziekten ligt veel hoger, maar precieze aantallen zijn moeilijk te schatten. De Wereldgezondheidsorganisatie WHO spreekt over duizenden, waar Greenpeace over een dodental van 200.000 spreekt.

De gevolgen waren enorm. Niet alleen de emotionele schade van de vele dodelijke slachtoffers, ook de schade aan de omgeving. De radioactieve straling werd door de wind verspreid en was zelfs in Nederland waarneembaar. Gewassen in de wijde omgeving waren niet meer geschikt voor consumptie. Er ontstonden voedseltekorten.

Klaslokaal verwoest door de explosies.
Foto uit 2010 door Simon Smith
Nog altijd is de omgeving afgesloten. De stralingsdoses zijn te hoog om er veilig te kunnen wonen. Er is wel toerisme in het gebied. Doordat er lange tijd geen mensen hebben kunnen wonen, heeft de natuur vrij spel gekregen. Ook een bezoek aan een spookstad is voor een aantal mensen erg interessant. En dus blijft Tsjernobyl 30 jaar later nog altijd een fascinatie.

Een groep inwoners is teruggekeerd naar de zone. Hun roots liggen daar en dus kozen ze ervoor om in het gebied te wonen. Met een busje rijden ze naar de bewoonde wereld om op de markt voedsel en andere benodigdheden te halen, want de grond is nog altijd ongeschikt om gewassen te verbouwen.

Vorig jaar nog werden de bossen bij Tsjernobyl getijsterd door bosbranden. Gevreesd werd voor het vrijkomen van grote hoeveelheden straling, volgens Greenpeace mogelijk zelfs evenveel straling als bij de oorspronkelijke kernramp. De autoriteiten sloten het gebied af. De bewoners kregen geen enkele informatie over de veiligheid, niemand had die informatie namelijk.

We weten heel erg veel, maar tegelijkertijd nog veel te weinig. We weten precies hoe de straling zich verplaatst heeft, maar we kunnen mensen die in de zone wonen niet eens informeren bij bosbranden. Sterker nog, we weten nog altijd de precieze gevolgen van de kernramp niet eens. We kunnen het aantal slachtoffers van de ramp niet eens nauwkeurig schatten…

Plotseling waren de mensen verdreven en kreeg de natuur vrij spel...
Foto uit 2009 door Kyle Taylor

zaterdag 16 april 2016

Erdowrang

Grappen en grollen over de Turkse president mogen niet. Althans, dat heeft de Turkse regering nogmaals benadrukt door een verzoek bij de Duitse regering neer te leggen om de komiek Böhmermann te vervolgen. En met het inwilligen van dat verzoek blijkt dat de onderdrukkende lange arm van Erdogan zelfs tot in West Europa reikt.

Foto: DonkeyHotey/Flickr CC
Donderdagavond werd de website van Sputnik Newsagentschap geblokkeerd in het land. De zoveelste klap voor de vrije media in Turkije. De Turkse regering noemde de "nationale veiligheid" en "het voorkomen van misdrijven" als enkele redenen om de website tijdelijk te blokkeren. De rechter zou moeten bepalen of de website definitief geblokkeerd blijft. Allemaal voor de show natuurlijk, want zaterdag nam de Turkse rechtbank het advies van de regering over: Sputnik blijft geblokkeerd.

Geregeld worden journalisten opgepakt. De Turkse wet is streng voor journalisten. Zo is het verboden om anders te berichten dan de officiële berichtgeving luidt. Als je als journalist bij de plek van een aanslag staat, je telt 10 lichamen, maar het officiële dodental staat op 5, mag je niet zeggen dat er 10 doden zijn. Doe je dat wel kun je opgepakt worden.

Laatst zijn er journalisten berecht voor onder andere verraad, omdat ze bericht hebben over de Turkse handel in wapens en olie met Islamitische Staat. En de gewapende strijd richt zich alleen tegen de Koerden, die juist lijnrecht tegenover IS en andere terreurorganisaties waar wij tegen vechten staan.

We zouden de acties van de Turkse regering moeten veroordelen, maar we houden onze ogen gesloten voor Erdogan's wandaden, die alles weghebben van die van een dictator. En dat is erg wrang voor een samenleving waarin we zogenaamd de vrijheid hoog in het vaandel hebben staan.

donderdag 14 april 2016

Vraag het een Poetin!

Een heel belteam zit klaar om vragen op te nemen.
Ieder jaar houdt de Russische president Poetin zijn directe lijn met het volk. In een uren durende sessie die live op alle grote Russische televisiestations wordt uitgezonden, als wel op het internet, beantwoordt de president vragen van het volk. Poetin krijgt allerlei soorten vragen voorgeschoteld, van wanneer hij eindelijk iets aan de slechte wegen in het dorp gaat doen tot vragen over de privésituatie van Poetin.

Ik vind het prachtig. Misschien is het wel een goed idee om het in Nederland in te voeren. Met het steeds groter wordende gevoel van onvrede en politici die niet naar het volk luisteren is dit misschien wel de manier om in contact te staan met de mensen. Stel je je eens voor, dat je gewoon aan Mark Rutte zelf kan zeggen dat je vindt dat de gemeente niet vaak genoeg je vuilnis komt ophalen. Of dat je hem kan vragen of hij nou eindelijk al eens een vriendin heeft.

De vragen brengen geregeld de filosoof in Poetin naar boven. Toen hem in een vorige editie gevraagd werd of alles goed zou komen, antwoordde hij met de spreuk: “Je kunt niet alle wodka opdrinken, maar daar moet je wel naar streven.” Ik vraag me af hoe Rutte het zou aanpakken, met zijn olifant die het uitzicht ontneemt.

Of onze andere politici, als die ooit het stokje van Rutte zullen overnemen. Kees van der Staaij zou het allemaal prima vinden, als het maar niet op zondag plaatsvindt. Diederik Samsom zou in zijn antwoorden vooral het eerlijke verhaal vertellen, en dat ook constant benadrukken. Marianne Thieme zou zich aan het einde afvragen waarom er eigenlijk geen vragen van dieren zijn ingezonden. Pechtold doet het dansend, de macarena is uitermate geschikt, vindt hij. En Geert Wilders? Die schrikt zich een hoedje als hij hoort dat er 2,4 miljoen vragen ingezonden zijn. "Willen jullie meer of minder vragen?" en hij laat de zaal "Minder! Minder!" scanderen. Ik kan niet wachten!

maandag 11 april 2016

Weer is het hem gelukt...

Weer is het hem gelukt. Alberto Stegeman kon ongehinderd een militair terrein opkomen, een aantal rondjes rijden, een tank aanraken en vervolgens een jeep pakken om deze van het terrein af te rijden. Geen haan die er naar kraaide. En dat in deze tijden van terreur. Een zinnetje dat Stegeman ook vaak herhaalde in de uitzendingen.

En terecht. Deze keer was het een journalist die de beveiliging testte. Maar het had net zo goed een terrorist kunnen zijn die een auto vol explosieven het terrein opreed. Militaire posities zullen een mogelijk doelwit zijn van terroristen. Kijk maar naar Turkije, waar nog niet zo lang geleden een bus met militairen doelwit was van een terroristische aanslag. Of de Verenigde Staten, waar geregeld schietincidenten plaatsvinden op militaire bases. Moeten wij het ze nou echt zo makkelijk maken?

Inmiddels is de beveiliging aangescherpt, zeggen ze, en laten we hopen dat het inderdaad nu een stuk zwaarder beveiligd is. Voor wie de uitzending niet gezien heeft, het kostte het team van Stegeman allemaal 0,0 moeite. Van een militaire basis zou je verwachten dat je te maken hebt met een van de zwaarst beveiligde locaties van Nederland. Maar blijkbaar is het gevoel van veiligheid dat we jaren hadden een systeem geworden. Het gevoel van "zo'n vaart zal het allemaal niet lopen" en "wie zou ons landje nou wat aan willen doen?" zorgden ervoor dat niemand doorhad hoe lek het systeem in werkelijkheid was.

Maar inmiddels mengen we ons in de strijd in Syrië, iets wat als nummer 1 reden door terroristen van IS wordt genoemd om een doelwit te zijn. Terroristen zitten in Frankrijk, België, Duitsland en Engeland. Het zou ongelooflijk naïef zijn om te denken dat ze ons zullen overslaan. Het is goed als we op straat een gevoel van veiligheid houden, maar het is uitermate zorgwekkend als mensen die zich met de veiligheid bezighouden een gevoel van veiligheid hebben. Want als Stegeman dit al op een militaire basis kon doen, welke locaties zullen er dan nog meer zo lek als een mandje zijn?

zaterdag 2 april 2016

6 april: voor of tegen... Wat?

Oekraïne. Iedereen die wel eens iets van me gelezen heeft weet dat de situatie in het land me erg aangrijpt. Het land kent een geschiedenis die niet bepaalt rooskleurig is en ook in het heden is het land toneel van een proxyoorlog tussen "West" en "Oost". En wij maken allemaal deel uit van deze oorlog, of we dit nu willen of niet. Wij kunnen ons met ons stemrecht namelijk uitspreken voor of tegen de associatieovereenkomst tussen de EU en Oekraïne. Maar wat is die overeenkomst nou? Is het nu goed of slecht voor onze economie en voor de Oekraïense economie? En zitten er nog meer haken en ogen aan?

Om die vraag te beantwoorden heb ik het verdrag gelezen. Het had iets weg van de Twilightserie. Soms moest ik lachen, soms moest ik huilen, vaak moest ik paragrafen opnieuw lezen en als je zoiets hebt van "nu ben ik er klaar mee", ben je op de helft. Een van mijn favoriete passages was: "Wanneer de bepalingen van deze overeenkomst ten aanzien van bepaalde aangelegenheden minder gunstig zijn dan die van bestaande overeenkomsten tussen de individuele lidstaten van de Europese Unie en Oekraïne, hebben de gunstigere bepalingen voorrang, onverminderd de verplichtingen van de EU-partij en met inachtneming van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie." Prachtig toch? Maar wat staat er nou?

Het verdrag is grotendeels een handelsverdrag. Het belangrijkste doel (gebaseerd op de hoeveelheid pagina's die dit deel inneemt) van dit verdrag is om regelgeving en protocollen aan te passen om het voor Oekraïne makkelijker te maken om handel te drijven in Europa, en vice versa. Maar dit is zeker niet het enige doel! Het is ook een politieke overeenkomst.

De angst van veel tegenstanders is dat dit verdrag het begin is van een lidmaatschap van de EU voor Oekraïne. Voorstanders zeggen dat dit onzin is en dat dit niet in het verdrag staat. Dus laten we maar gelijk antwoord zoeken op die dringende vraag: is Oekraïne straks lid van de EU, en misschien zelfs de NAVO?

Het klopt dat hierover niks staat in het verdrag. Dat zou politiek gezien ook heel dom zijn. Dit was namelijk een overeenkomst gesloten met de voormalige president Yanukovich. Die zag natuurlijk in dat een groot deel van de bevolking in voornamelijk Oost Oekraïne hier niet op zat te wachten, en zou daar dus nooit mee akkoord zijn gegaan.

Het verdrag sluit het echter niet uit. Zo staat er in het verdrag: "In aanmerking nemend dat deze Overeenkomst geen afbreuk zal doen aan de betrekkingen tussen de EU en Oekraïne en ruimte laat voor verdere ontwikkelingen;". Dit verdrag is al vrij vergaand. Verdere ontwikkelingen zouden dus inderdaad kunnen betekenen dat, hoewel dit niet reëel is in de komende jaren, Oekraïne lid wordt van de EU.

Een ander politiek onderdeel van het verdrag is het Gezamelijke Defensiebeleid. De doelstellingen zijn als volgt geformuleerd:
" * verdere dialoog en meer samenwerking tussen de partijen op het vlak van veiligheid en defensie;
 * bevordering van de beginselen van onafhankelijkheid, soevereiniteit, territoriale integriteit en de onschendbaarheid van de grenzen."
In de media hoor ik hier nooit iets over, maar dit vind ik persoonlijk misschien nog wel het gevaarlijkste onderdeel van het verdrag. Oekraïne is een land waar een burgeroorlog woedt. Het Oekraïense leger en groepen gesteund door de regering schenden nog altijd de mensenrechten in het oosten van het land, zoals vastgesteld door onder andere Human Rights Watch. Steun aan dit leger betekent dus ook het steunen van mensenrechtenschendingen.

Hoewel er verschillende formuleringen in het verdrag staan die de dialoog bij conflicten moet stimuleren, staan er ook formuleringen zoals bovengenoemde die militair ingrijpen rechtvaardigen. De kans is dus groot dat dit verdrag de schrijnende situatie in het oosten van het land niet bevordert.

De burgers in het oosten worden in feite het zwijgen opgelegd. Zo organiseerde de regering die na de geweldadige coup in 2014 aan de macht kwam geen verkiezingen in het oosten van het land. Om de burgers toch een stem te geven werd de macht de facto overgenomen door de Volksrepubliek Donetsk en de Volksrepubliek Lughansk. De regering in Kiev voert nog altijd oorlog om dit terrein terug te winnen. Het is op dit moment relatief rustig, de overeenkomst om over te gaan tot een staakt-het-vuren houdt redelijk stand.

Wat ook belangrijk om in het achterhoofd te houden, is de totstandkoming van dit akkoord. De gruwelijkheden op het "Majdanplein" (wat een tautologie is, Majdan is namelijk al Oekraïens voor "Plein") worden door zowel de voor- als tegenstanders gebruikt. Voorstanders benadrukken de wanhoop van de Oekraïeners om tot een akkoord met de EU te komen en het feit dat de vele dodelijke slachtoffers anders voor niks zijn gevallen. Tegenstanders vinden dat de hoge politici nooit op het plein hadden mogen spreken en geen opjuttende teksten hadden mogen gebruiken als "Wij hebben gewonnen!" , "Maak uw keuze, onze welvaart of hun (Rusland, toev.) achteruitgang!" en "Oekraïne, u bent welkom in de EU.".

Deze week bleek ook dat als je uit liefdadigheid voor Oekraïne wilt stemmen, je beter geen Ja-stem kunt geven. Een onderzoeksbureau in Kiev heeft de gevolgen voor de Oekraïense economie doorberekend. Daaruit bleek dat vooral een handvol grote bedrijven zullen profiteren. De Ivan en Svetlana van Oekraïne zullen vooral negatieve gevolgen ervaren.

Nederlandse exporteurs zijn verdeeld. Ongeveer evenveel zijn voor als tegen het verdrag. De voorstanders denken dat de import- en exporttarieven wegvallen. De tegenstanders vrezen voor de relatie met Rusland, dat een veel grotere afzetmarkt is dan Oekraïne. Deze angst is terecht, omdat er in het verdrag wordt gesproken over het afstemmen van handelsbeperkingen (sancties). Als wij de handel met Rusland willen oppakken, maar Oekraïne en Rusland gooien nog steeds met modder naar elkaar, heeft 1 van de 2 een probleem door dit verdrag.

Zo blijkt maar weer dat een weloverwogen en goed onderbouwde beslissing nemen op 6 april nog niet zo makkelijk is als het lijkt. Een Nee-stem is in ieder geval geen stem voor Poetin, zoals het Ja-kamp u wilt laten geloven. En een Ja-stem is ook geen blanco cheque in een bodemloze put, zoals het Nee-kamp u weer wilt laten geloven. Eventuele aanspraak op EU-voorzieningen zal niet anders gaan dan steun aan andere landen, waar je dan weer voor of tegen kunt zijn... Succes!