maandag 27 juni 2016

Werken op z'n Wit-Russisch: Naakt!

Foto: Serge Serebro
Een klank en een klemtoon verschil. Dat is wat de woorden "uitkleden" en "ontwikkelen" in het Wit-Russisch van elkaar verschillen. Toen de president Loekasjenko het volk opriep zich uit te kleden en aan het werk te gaan, bedoelde hij natuurlijk dat de mensen zich moeten ontwikkelen. En dus gaan nu veel Wit-Russen naakt of half-naakt aan het werk. Met grappen als "De Leider zei dat het moet, dus moet het maar," poseren de Wit-Russen op het internet.









Wit-Rusland wordt in de westerse wereld vaak gezien als de laatste dictatuur van Europa. President Loekasjenko zou er met harde hand regeren. Kritiek op de President of kleinere overtredingen zouden met harde hand bestraft worden: lange gevangenisstraffen en het land kent zelfs de doodstraf. Zo zie je maar weer dat een verhaal altijd meerdere kanten heeft. Want hoewel het regime inderdaad streng is, maken toch een heleboel Wit-Russen grappen over de uitspraak van de President. De hashtag #KleedJeUitEnGaAanHetWerk was enige tijd zelfs de populairste hashtag op sociale media. Toch een heleboel stoere, onderdrukte Wit-Russen.

(Meer hoogtepunten staan hieronder. Hoewel alleen de netste hieronder verzameld zijn, is het toch aan te raden gezond verstand te gebruiken om een geschikte plaats en tijd uit te kiezen om dit te bekijken, als daar al behoefte voor is)

De verdeeldheid heerst

De Europese Unie staat in brand na de uitslag van het referendum in het Verenigd Koninkrijk om uit de Unie te stappen. De waarde van de pond is gedaald tot het laagste punt in 31 jaar, de Britse premier heeft zijn aftreden aangekondigd en niemand weet eigenlijk wat nu te doen. Het is immers voor het eerst dat een land besluit uit de EU te stappen. Opeens moet artikel 50 van het Verdrag van Lissabon afgestoft worden, een artikel waar tot nu toe de gemiddelde EU burger nog nooit van had gehoord. Anderen vinden artikel 50, waarin staat dat het land dat uit de Unie wilt treden dat na 2 jaar onderhandelen kan, veel te lang duren. Zij roepen op om gewoon de wet tot toetreding uit 1972 in te trekken. In dat geval kan Groot-Brittannië de volgende dag al uit de EU zijn, als het parlement een beetje opschiet.



Veel Britten zitten daar echter helemaal niet op te wachten. Op het moment van schrijven hebben bijna 4 miljoen Britten een online petitie ondertekend waarin opgeroepen wordt een nieuw referendum te houden. Dat zijn een hoop Britten. Maar ze hebben pech, want David Cameron heeft, hoewel dat gericht was aan het nee-kamp, eerder al gezegd dat er geen tweede referendum komt.


Het idee van de petitie schijnt overigens te komen van een voorstander van de Brexit, Oliver Healey. Hij had, naar eigen zeggen nogal voorbarig, de petitie gestart in de veronderstelling dat Kamp Blijven zou winnen. In de petitie stelde hij dat de opkomst minimaal 75% moest zijn en minimaal 60% van de kiezers hun voorkeur hebben uitgesproken voor of tegen blijven in de EU. Nu, met een opkomst 72% en slechts een nipte meerderheid van 52% voor uittreding was, vindt hij plotseling dat er geen nieuw referendum meer nodig is. Sterker nog, hij is verontwaardigd nu zijn politieke tegenstanders zijn petitie "gekaapt hebben".



Maar het geeft wel pijnlijk het probleem van een referendum weer. Wat te doen als een referendum over een duidelijk punt (blijven of vertrekken) een nipte meerderheid van slechts een paar procent verschil krijgt? De winnende partij zal uiteraard zeggen dat de uitkomst moet worden overgenomen. Maar het verliezende kamp bestaande uit niet veel minder mensen dan het winnende kamp, zal het daar niet mee eens zijn. Het winnende kamp zal zeggen dat democratie zegeviert, maar het verliezende kamp heeft een punt als ze zouden zeggen dat democratie letterlijk 'het volk heerst' betekent, en niet 'de (nipte) meerderheid heerst'. Immers, de 48%, bijna de helft, van de blijf in de EU-stemmers horen ook bij 'het volk'. En zo is niet alleen de EU verdeelt, maar ook het Verenigd Koninkrijk zelf.

(Klik om te vergroten)

woensdag 15 juni 2016

De gedachten-, fatsoens- en modepolitie in één

Escaping the Dome. Foto: yumikrum
George Orwell heeft in zijn boek 1984 een dystopisch wereldbeeld geschreven waarin onze vrijheden werden afgenomen en waarheden werden aangepast. Er was een gedachtenpolitie die afwijkende ideeën bestreed. Het is nu 2016 en 1984 blijkt dichterbij dan ooit.

Weliswaar niet dankzij een overheid, maar tegenwoordig leggen wij onze levens in handen van bedrijven zoals Facebook. Wat we de avond ervoor hebben gegeten, hoe de werkbespreking ging, waar we uitgaan... Bij de moderne mens is alles te vinden op Facebook. We consumeren ons nieuws en onze kennis van Facebook en ons dagelijks contact loopt ook al via dat bedrijf. Wij geven Facebook daarmee ontzettend veel macht. Maar macht is snel misbruikt.


Zo kan Facebook berichten verwijderen en accounts opschorten als mensen de gedragsregels overtreden. Dat is natuurlijk hun goed recht, het is hun platform, dus zij bepalen de regels. Maar die regels zijn zo onduidelijk geformuleerd dat het eigenlijk om nattevingerwerk gaat. Zo is een profiel van een PvdA-kamerlid verwijdert nadat ze een betoog hield voor de vrijheid van meningsuiting toen dat verkeerd viel bij veel gebruikers met een Turkse achtergrond. Conservatieve nieuwsberichten kwamen veel lager in de nieuwsfeed van Facebook dan ander nieuws. Ook hun eigen voorwaarden zijn niet heilig als het gaat om het delen van persoonsgegevens van een verspreider van een seksfilmpje, zoals aan het licht kwam in de uitzendingen van Internetpesters Aangepakt (RTL5).


Tess Holiday
Over het modebeeld blijkt Facebook ook al te gaan. Het bedrijf besloot een advertentie waarin een foto werd gebruikt van het plussize model Tess Holiday te weigeren vanwege haar gewicht. In een reactie liet Facebook weten dat de advertentie, die aandacht vroeg voor acceptatie van mensen met een pondje meer om hun middel, onwenselijk is, omdat deze mensen zou kunnen kwetsen. Toen hier ophef over ontstond trok Facebook deze verklaring in en lieten ze de advertentie alsnog toe.

Zelfs de Belgische Federale Politie waarschuwt in een blogpost op hun site om de nieuwste Facebookfuncties maar beter niet te gebruiken als je om je privacy geeft. Ze kunnen, door er algoritmes op toe te passen, dan namelijk niet alleen zien wat je leest en waar je op reageert, maar ook hoe je je daarbij voelt. En dan is de gedachtenpolitie van Orwell plots wel heel dichtbij.

vrijdag 10 juni 2016

EK in Frankrijk overschaduwd door protesten en terreurdreiging

Een beetje voetbalfan hoef ik niet in te lichten, maar vandaag begint het EK Voetbal in Frankrijk. Over het spelletje zelf kan ik niet veel meedelen, ik probeer zelf nog steeds achter de betekenis van buitenspel staan te komen. Als iemand me dat nou eens duidelijk kan uitleggen zal ik u zeer erkentelijk zijn, maar dat terzijde. Wat ik wel interessant vind, is hoe het er nu in Frankrijk aan toe gaat. Want de kampioenschappen in Frankrijk worden overschaduwd door protesten van het halve Franse volk en natuurlijk is er nog altijd de terreurdreiging die onveranderd hoog is.

Nuit Debout protest in Frankrijk. Foto: Thomas Bresson
Laten we beginnen bij de protesten. Als er iets is waar de Fransen goed in zijn, dan is het wel protesteren. Waar we in Nederland vaak een dialoog aan willen gaan en, als dat niet werkt, gaan demonstreren, werkt het in Frankrijk vaak precies andersom. Eerst duidelijk maken dat je het er niet mee eens bent door te demonstreren en protesteren, en vervolgens het gesprek aangaan om te kijken of er iets veranderd kan worden. Op 31 maart dit jaar is de Nuit Debout beweging opgericht, een succesvolle protestbeweging. Vrij vertaald betekent de naam "De hele nacht op", en dat is precies wat ze deden. De hele nacht door protesteren en demonstreren tegen een wet die werkgevers en bedrijven meer vrijheid geven, wat ten koste gaat van de werknemers. Inmiddels staat Nuit Debout voor veel meer dan alleen die wet. Er wordt tegen van alles en nog wat gedemonstreerd, en de protesten leggen geregeld het dagelijkse leven lam door bijvoorbeeld wegafzettingen.

En dan heb je natuurlijk ook nog de terreurdreiging die, zoals geregeld al in Frankrijk is gebleken, zeer reëel is. De noodtoestand is verlengd en het leger en de ordehandhaving heeft volledige vrijheid om de voetbalfans die naar Frankrijk afreizen te beschermen. Een journalist van de Britse tabloid The Sun vroeg zich af hoe het met de beveiliging zit en nam de proef op de som. Zonder enige vermomming kwam hij het stadion binnen waar morgen de wedstrijd Rusland-Engeland wordt gespeeld. Hij werd niet gecontroleerd, niet tegengehouden en zag geen beveiliging. Sterker nog, een bouwvakker bood hem een ladder aan om verder het stadion in te kunnen komen! Als hij explosieven of chemische wapens bij zich had, had hij ze zo kunnen verstoppen in het stadion, zo zegt hij zelf. En dat terwijl Rusland-Engeland juist een "gevaarlijke" wedstrijd is. Terreurgroep IS/Daesh ziet namelijk zowel Rusland als Engeland als vijand, en dit zou een uitgerekende kans zijn om een aanslag te plegen. Toegeven aan terreur is geen optie. Maar het roept wel de vraag op: is dit wel het betere alternatief?