woensdag 20 juli 2016

Collectieve straffen

Mohamed el G. en Mohamed A. kwamen er telkens weer mee weg. Door elkaar aan te wijzen als bestuurder van de scooter waarmee de 50-jarige Mario van de Geijn, die bij groen licht op het zebrapad overstak, werd aangereden en daarbij om het leven kwam. Uiteindelijk werden ze samen veroordeeld voor dood door schuld, omdat ze samen vluchtten voor de politie na een overval. Maar doodslag kon niet worden bewezen, want niemand weet nu welke Mohamed de bestuurder was. En in het strafrecht kun je nu eenmaal niet verantwoordelijk gehouden worden voor de daden van een ander.

Foto: Flickr/Jan Dudas
Als je iemand in oorlog verantwoordelijk houdt voor de daden van een ander, en die daarvoor straft, bega je een oorlogsmisdaad. Collectief straffen, zoals president Erdogan nu met de aanhangers van de G├╝len-beweging doet, mag in oorlogstijd niet en resulteert in een bezoek aan het Internationaal Strafhof in Den Haag.

In de sport, daar is collectief straffen echter de normaalste zaak van de wereld. Zo blijkt, nu de organisatie van de Olympische Spelen alle Russische deelnemers wilt uitsluiten, omdat er een aantal fout was door doping te hebben gebruikt. Dat je die foute sporter aan moet pakken staat vast. Dat je het systeem dat doping mogelijk maakt moet dichttimmeren zodat dat niet meer mogelijk is ook. Maar dat je schone atleten weert, omdat landgenoten iets gedaan hebben dat niet mocht is schandalig. Toch lijkt niemand buiten Rusland zich er druk om te maken.

Zo mogen er straks mogelijk geen atleten, die hun hele leven hard, en bovenal eerlijk, hebben gewerkt om op Rio te mogen presteren, deelnemen aan de Olympische Spelen door de daden van een ander. Hun hele leven hebben ze hiernaartoe gewerkt. Om uiteindelijk hun droom op te zien gaan in een collectieve straf voor een misdaad die ze niet hebben begaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten