maandag 24 oktober 2016

Het einde van het tweepartijenstelsel

Wat zou het mooi zijn geweest als het huidige politieke klimaat in de VS het einde van het tweepartijenstelsel had betekend. Alle omstandigheden waren er goed voor. De kandidaten van de Republikeinse Partij en de Democratische Partij waren nog nooit zo impopulair; heel veel mensen stemmen op Hilary Clinton om Donald Trump uit het Witte Huis te houden en vice versa. En niet geheel onbelangrijk: er zijn andere kandidaten.

Foto: CBS News
Wat heel veel mensen binnen en buiten Amerika niet weten is dat je niet hoeft te kiezen voor de Republikeinse of Democratische Partij. Er doen nog meer partijen en onafhankelijke kandidaten mee. Die halen echter de grote debatten niet, omdat ze niet genoeg stemmen trekken in de peilingen. Maar ze halen niet genoeg stemmen, omdat ze niet bekend genoeg zijn doordat ze worden genegeerd in de media en debatten. Tja, hoe hou je het systeem intact?

In totaal doen er 3 kandidaten mee met hun naam op het stembiljet in alle 50 staten en nog eens 2 kandidaten in meer dan 40 staten. Er zijn nog veel meer kandidaten die in minder dan twintig staten op het biljet staan en nog een waslijst aan kandidaten die op papier meedoen, maar in geen enkele staat op het uiteindelijke stembiljet staan. Dat systeem is op zich al voer voor discussie. Feit is dus dat er 5 kandidaten zijn die een goede kans zouden maken, omdat een hoop mensen hun naam in het stembureau zien staan. Maar dat is de theorie, want je hoort slechts over twee kandidaten. Laat ik voor dit artikel de andere drie even voorstellen:

Gary Johnson, voormalig gouverneur van New Mexico. Hij is de kandidaat van de Libertaire Partij. Op zijn website staat het volgende: "Door in slechts 1 belangrijke staat te winnen, kunnen we voorkomen dat Hillary en Trump de 270 electorale stemmen krijgen. door slechts 5% van de nationale stemmen te krijgen, kunnen we een einde maken aan het beheersen van onze verkiezingen door de twee partijen." Hij weet zelf ook wel dat presidentschap er niet in zit, maar wilt toch stemmen trekken om een einde te maken aan het tweepartijensysteem.

Dr. Jill Stein, de kandidaat van de Groene Partij en heeft van de oppositie misschien wel de meest fanatieke aanhangers. Veel aanhangers geloven dat, ondanks dat we al zo laat in de race zitten, presidentschap er voor Stein in zit. Jill Stein is meer van de revolutie, ze wilt het totaal anders gaan doen. Ze is wat dat betreft te vergelijken met Bernie Sanders, voormalig kandidaat voor de Democratische Partij. Zij houdt geregeld bijeenkomsten en demonstraties, waar vaak dezelfde mensen komen. Ook Stein focust zich op het kapotte stelsel en kopt in haar promovideo: "Tijd voor een Derde Partij?"
Darrell Castle, kandidaat voor de Constitutionele Partij. Als je zijn pagina opent zie je heel groot een foto van hem met de tekst "Darrel is what AMERICA NEEDS". Ergens onderin kun je doorklikken naar zijn site. Als je niet goed kijkt, kun je denken dat je een oude folder van de Republikeinse Partij voor je ziet: overal de driekleur van de VS en de sterren zijn ook goed in beeld. Hier staat een echte patriot! Een goede uitstraling voor mensen die normaal op de Republikeinse partij zouden stemmen, maar niks met Donald Trump te maken willen hebben.

Dit zijn dus, samen met Donald Trump and Hillary Clinton, de theoretische kanshebbers voor het presidentschap. Stemmen op Hillary, omdat het de eerste vrouwelijke president zou kunnen worden hoeft dus niet per se, Dr. Jill Stein is ook een prima vrouw. Stemmen op Trump, omdat je het systeem wilt openbreken hoeft dus ook niet, je hebt een kandidaat die dat letterlijk op zijn voorpagina heeft staan! In tegendeel, met een stem op Trump hou je het tweepartijensysteem juist in stand. Net als met een stem op Clinton.

Amerika heeft in November wanneer ze naar de stembussen gaan genoeg keus, maar de keus is ze niet voorgelegd. Want iedereen denkt dat het een strijd is tussen Trump en Clinton. En als je dat maar vaak genoeg herhaald is het ook een strijd Trump vs Clinton. Zonde.

donderdag 13 oktober 2016

Ophef! Dit kan toch niet!

Ophef! Om een tweet! Want we moeten natuurlijk niet vergeten dat we in Nederland wonen en we ons af en toe eens ergens druk over moeten maken. Anders gaat het niet goed met ons. Dan kunnen we ons natuurlijk druk maken over de serieuze zaken, zoals de gevallen zorgstaat of het feit dat we nog steeds niet weten wat Mark Rutte gaat doen met de uitslag van het Oekraïnereferendum.

Maar nee, dat kan niet. Veel te ingewikkeld. In plaats daarvan maken we ons druk om de tweet van Lilian Marijnissen, waarin ze - heel schokkend voor een politica - haar mening over actuele zaken weergeeft. Het gaat om deze tweet:


Mevrouw Marijnissen laat hiermee weten het niet eens te zijn met de plannen van het kabinet om levensbeëindiging makkelijker te maken. Je zou kunnen denken dat dat mag in Nederland, een vrije mening verkondigen, maar iedereen valt over haar heen. Vooral het feit dat ze dit standpunt combineert met de slechte ouderenzorg en eenzaamheid onder ouderen.

Kan natuurlijk niet! Maar, ze heeft wel degelijk een punt. Want, zou een "voltooid leven" ook daadwerkelijk een voltooid leven zijn geweest als de ouderen gewoon de zorg krijgen die ze verdienen? Als ouderen niet in eenzaamheid hoeven te leven?

Want, als iemand dag in, dag uit in eenzaamheid leeft zonder ook maar enige vorm van vooruitzicht... Zou diegene dan niet moe zijn van het leven? Zou u, beste lezer, als u in een volledig isolement leeft, ook geen gedachte of behoefte aan levensbeëindiging hebben? Misschien is zoiets lastig voor te stellen, maar ik weet dat ik dat wel zou hebben. Terwijl mijn leven er toch echt nog lang niet op zit!

Het punt dat ik uit de tweet van mevrouw Marijnissen haalde, was dat het kabinet de ouderenzorg heeft verwaarloosd, waardoor ouderen in een sociaal isolement raken, geen adequate zorg krijgen en je daarom meer ouderen hebt die hun leven als "voltooid" zien. En in plaats van de problemen op te lossen; de ouderen uit het sociale isolement halen en ze de zorg te geven die ze nodig hebben en verdienen - waardoor er op zijn minst minder ouderen een "voltooid" leven hebben - laat het kabinet ze nu letterlijk sterven. En daarvoor past mevrouw Marijnissen. En ik ook. Maar ja, 150 tekens zijn natuurlijk veel te kort. OPHEF!

maandag 3 oktober 2016

Rutte kan meer tegenhouden dan hij zegt

Oh oh Oekraïne. Het hoofdpijndossier van de EU. Er is een burgeroorlog begonnen om de associatieovereenkomst erdoor te krijgen. Nu de president is afgezet en gevlucht kan de overeenkomst dus worden bekrachtigd. Maar nu ligt een lidstaat dwars! Nederland. Met het referendum.

Volgens Mark Rutte betekent het allemaal niet zo veel. Volgens hem kunnen de overige lidstaten gewoon door gaan als hij niet tekent. Maar zo makkelijk is het allemaal niet.

Iedere partij moet dit verdrag ondertekend hebben. Dat is terug te lezen in het verdrag, iets wat Rutte dus ook zou moeten weten. Even een stukje uit het verdrag. Ik had het u willen besparen, maar u hoeft me natuurlijk niet op mijn woord te geloven.

1) Deze overeenkomst wordt door de partijen volgens hun eigen procedures geratificeerd of goedgekeurd. De akten van bekrachtiging of goedkeuring worden neergelegd bij het secretariaat-generaal van de Raad van de Europese Unie.
2) Deze overeenkomst treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand volgende op de datum waarop de laatste akte van ratificatie of van goedkeuring is neergelegd
Dit staat gewoon in het verdrag. Artikel 486 om precies te zijn. Kortom, als Nederland niet tekent, kan dit verdrag niet bekrachtigd worden. Er kan een nieuw verdrag komen met de overige lidstaten, maar dan niet als de EU. Een een groot deel van het verdrag heeft de entiteit EU nodig. Maar, het verdrag is toch al deels goedgekeurd zult u wellicht denken? Dat klopt, en ook daarover staat iets in het verdrag, namelijk:

Elke partij kan door middel van een schriftelijke kennisgeving de depositaris in kennis stellen van het voornemen om de voorlopige toepassing van de overeenkomst te beëindigen. De beëindiging van de voorlopige toepassing wordt zes maanden na de datum van ontvangst van die kennisgeving door de depositaris van kracht.
We zijn nu een half jaar verder. Als Rutte het had gewild, had hij toen een schriftelijke kennisgeving kunnen sturen waarmee nu het verdrag niet meer in werking getreden zou zijn. Misschien hadden ze dan naar hem willen luisteren in Brussel.

Niet dat ik content was geweest met Rutte's oplossing om een klein stukje aan het verdrag toe te voegen. Daarmee verander je immers alle bezwaren die ik in het verleden al benoemd heb niet. Maar zelfs voor die "oplossing" heeft Rutte dus niet alles gedaan.


zondag 2 oktober 2016

Afschuw

Afschuw. Intens triest. Sommige nieuwsberichten brengen de diepste emoties bij je naar boven. Dit is zo'n nieuwsbericht. Het bericht over Jacob Hall.

Jacob Hall
Jacob was het 6-jarige slachtoffer bij een school shooting in de Amerikaanse staat South Carolina. Een 14-jarige jongen opende het vuur op een schoolklas en Jacob werd daarbij in zijn been geraakt. Hij verloor te veel bloed. Hij werd twee keer gereanimeerd, maar alle hulp mocht niet meer baten. Vanmiddag overleed hij in het ziekenhuis.

Hoe kun je zo verrot zijn, dat je op een groep 6- en 7-jarige basisschoolkinderen schiet? Het nemen van iemands leven is altijd zinloos, maar op een schaal van zinloosheid, staat dit toch echt bovenaan. Je probeert het te begrijpen, maar dat lukt niet. Gelukkig niet. Want dat betekent dat wij niet zo verrot zijn.

En in Amerika laait het zoveelste debat over wapens weer op. De een grijpt het aan voor een standpunt voor minder wapens, immers, hoe kan een veertienjarige zo makkelijk aan een wapen komen? De ander grijpt het aan voor meer wapens, immers, had een juf of meester op het schoolplein een wapen gehad, dan had dit voorkomen kunnen worden. Je moet drama's soms raar verdraaien om in een politieke agenda te laten passen.

Aan al die debatten heeft Jacob niets meer. Of zijn ouders. Aan al die debatten heeft niemand iets. Het loopt namelijk altijd uit op hetzelfde. Er valt een slachtoffer. Een paar weken lang wordt er over niks anders gepraat dan wapens. En uiteindelijk verandert er niks. Dan is het even stil. Tot de volgende school of mass shooting. Tot het volgende slachtoffer. Zinloos. Triest. Afschuwelijk.